"Geen rommel meer die hen schade berokkent of zorgt voor brain rot onder de hersenpan.”
CD&V - ooit de trotse hoeder van het Vlaamse gezin en de stille stem van de pastoor in het stemhokje - probeert opnieuw aansluiting te vinden bij de ouder van vandaag — deze keer via de televisie. De partij lanceert een voorstel om peuters beter te beschermen tegen zogenaamde “verslavende televisie- en videocontent”. De boodschap: flitsende prenten zonder pedagogische inhoud moeten aan banden gelegd worden. De onderliggende hoop: dat de Vlaming opnieuw een beetje CD&V in huis haalt — als het even kan via de afstandsbediening.
Van zegen naar zever
Volgens Europees Parlementslid Liesbet Sommen (CD&V) zijn programma’s als CoComelon, Paw Patrol of De wielen van de bus ontworpen om jonge kinderen urenlang gekluisterd te houden aan het scherm, zonder inhoud, zonder diepgang, en vooral: zonder enige educatieve meerwaarde. “Onze kinderen mogen geen proefkonijnen zijn in een commercieel experiment”, klinkt het in een scherp geformuleerd persbericht. De echte vijand? De algoritmes en winsthonger van big tech.
Sommen krijgt rugdekking van “steeds meer kinderexperten” die waarschuwen dat peuters onder die vrolijk verpakte content vooral brain rot overhouden. Slechter taalgebruik, minder probleemoplossend vermogen en verstoorde sociale interactie — het klinkt als een checklist van wat niemand in een kind wil terugvinden, maar die je tegenwoordig gratis meegeleverd krijgt bij een tablet.
De digitale crèche
CD&V vraagt strengere Europese regelgeving die producenten van kindercontent verplicht om educatieve minimumstandaarden te respecteren. Vlaanderen moet, volgens de partij, ook zelf onderzoeken welke tools het in handen heeft om streamers en zenders bij te sturen. Het voorstel klinkt redelijk, maar in een medialandschap waar het aanbod met algoritmische precisie op kinderen wordt afgevuurd, lijkt dat een David-tegen-Goliathverhaal met vertraagde tussenkomsten en tandeloze toezichthouders.
Concreet vraagt de partij het volgende:
- Een verbod op het uitvoeren van A/B-testen (waarbij twee versies van bijvoorbeeld een webpagina getoond worden) op peuters
- Een verbod op autoplay
- De beperking van repetitie zonder pedagogische inhoud
- Een verbod op oneindige loops en content die geen duidelijk begin of einde heeft
- Een verbod op “hyper-edits” die zorgen voor beeldwissels na 1 of 2 seconden
- Daarnaast wil CD&V een ratingplatform waar ouders zelf content kunnen beoordelen en
En dan is er nog het bredere verhaal: dat van ouders die vandaag hun digitale crèche hebben uitbesteed aan YouTube Kids en Netflix, simpelweg omdat werk, stress en tijdsgebrek een permanent scherm op kinderhoogte aantrekkelijker maken dan de duurste crèche of de zeldzaam geworden grootouder-met-geduld.
Vijf kanalen en een beetje gezond verstand
CD&V zou zichzelf geen christendemocratische partij mogen noemen als het de verantwoordelijkheid niet deels teruglegt bij het gezin. “Geen schande om een kind tv te laten kijken,” zegt voorzitter Sammy Mahdi, “maar het moet in evenwicht zijn — met kwaliteitsvolle en educatieve inhoud. Geen rommel die hen schade berokkent.” Alleen: wat is vandaag nog evenwicht, als ouders zelf verdrinken in content en het kind bepaalt waar de swipe stopt?
Misschien heeft CD&V hier een punt, maar tegelijk ook een misrekening: ze spreken over digitale verslaving terwijl ze zelf worstelen met politieke detox. De partij die ooit de morele afstandsbediening van Vlaanderen was, lijkt nu de zender die niemand nog opzet — tenzij in de nostalgische heruitzending van ‘de partij van het gezin’.
Misschien moeten we inderdaad terug naar vijf zenders. Mét pauzes. En zonder zever.
(Foto: PD)
