Dana Winner weigert haar geloof in de mens te verliezen.
Ze zegt het rustig, bijna verzoenend, alsof het leven haar iets heeft uitgelegd en zij beleefd heeft geknikt. Dana Winner gelooft in het goede van de mens. Nog altijd. Maar het goede, zo weet ze intussen, is niet vanzelfsprekend. Het is iets dat je hoopt, niet iets dat je mag veronderstellen.
Al jaren zet Dana zich in voor het bevolkingsonderzoek naar borstkanker. De ziekte met een K, zoals ze die noemt, niet uit bijgeloof maar uit respect. Ze liet zich trouw controleren, deed wat moest. En kwam er die dag waarop haar hand bleef haperen, dat ene knobbeltje dat niet wilde verdwijnen.
Eén vrouw op acht, zegt ze. Statistiek. Kille cijfers. Maar ook: geluk. Ze was er op tijd bij. Dat ene detail maakt het verschil tussen angst en rampspoed, tussen controle en chaos. Dana ontsnapte. Nipt.
Bang meisje
Als kind was ze bang, vertelt ze. Niet het theatrale bang, maar het stille, waakzame bang. Ze zong luid als ze fietste, niet omdat ze gehoord wilde worden, maar juist om niet alleen te zijn. Geluid als gezelschap. Stem als bescherming.
Ze wilde niet opvallen. Ze wilde vooral veilig blijven.
En dan dat moment. Een man die de weg vraagt. Beleefd. Alledaags. De suggestie om de fiets achterin te leggen en mee te rijden. Dana had dat gedaan, zegt ze nu. Zo goedgelovig was ze. Tot haar vriendin ingreep. Hard. Paniekerig. “Niet doen.”
Dana begreep niets. Tot ze begreep alles.
“Toen de man voorstelde dat ik mijn fiets in zijn wagen zou leggen en met hem zou meerijden, zag ik daar geen probleem in. Mijn vriendin reageerde onmiddellijk en waarschuwde mij. We zijn gevlucht en pas daarna werd duidelijk dat zij gedrag had opgemerkt dat op ernstig grensoverschrijdend gedrag wees.” Pas later drong het door: dit was geen klein voorval, dit was een afslag geweest. Een andere versie van haar leven die haar nét niet had ingehaald.
Vanaf dat moment was ze alert. Niet verbitterd, niet gesloten, maar wakker. Zeker wanneer ze alleen was. De onschuld had een barst, maar ook een functie gekregen.
Misschien moest het zo zijn, zegt ze. Niet omdat het goed was, maar omdat het haar iets geleerd heeft. Dat vertrouwen mooi is, maar grenzen noodzakelijk zijn. Dat geloven in het goede geen vrijgeleide mag zijn.
Dana Winner gelooft nog altijd in de mens. Maar nu met open ogen.
(Foto: Pieter-Jan Vanstockstraeten/Photo News)
