250 meldingen later: hoe kan een arts met zo’n losse handjes jarenlang onder de radar blijven?
Het dossier rond gynaecoloog G.D. groeit uit tot een pijnlijk toonbeeld van falende controlemechanismen in de Vlaamse zorgsector. De teller bij het Meldpunt Grensoverschrijdend Gedrag staat intussen op minstens 250 meldingen. Vlaams minister van Justitie Zuhal Demir bevestigt dat een aanzienlijk deel daarvan teruggaat tot meer dan dertig jaar. De man wordt intussen tijdelijk geschorst, maar de vraag die blijft hangen is minstens even hard als de feiten: hoe kan iemand in een functie met zo’n directe toegang tot het meest kwetsbare moment van een patiënt zo lang zijn gang gaan zonder dat iemand alarm slaat?
Een stortvloed aan meldingen, maar decennialang radiostilte
Het gerechtelijk onderzoek werd pas zaterdag geopend, nadat één vrouw klacht had ingediend voor aantasting van de seksuele integriteit. Die ene klacht bleek de kurkentrekker op een fles vol verzwegen ervaringen. Binnen een paar dagen volgden 250 meldingen, goed voor een tijdsspanne die van het heden terug reikt naar de jaren tachtig en negentig.
Dat breed tijdsvenster werpt een ongemakkelijke vraag op: hoeveel signalen zijn nooit opgepikt omdat interne meldpunten, procedures of collega’s faalden of zwegen?
Volgens Demir is dat geen randprobleem. In de voorbije twee jaar alleen al registreerde het meldpunt 1.971 dossiers, waarvan er 455 rechtstreeks wijzen op interne meldpunten die niet deden waarvoor ze bestaan. Eén op de vier dus. Dat is geen incident, dat is een systeemfout.
Hoe blijft een pervert onzichtbaar in een omgeving die met argwaan zou moeten kijken?
Een gynaecoloog werkt per definitie in een context waar vertrouwen absoluut is. Waar patiënten zich letterlijk en figuurlijk blootgeven. In zo’n setting wordt professioneel gedrag niet alleen verwacht, maar verondersteld. Dat iemand daar decennialang grensoverschrijdend gedrag kan stellen, wijst op meer dan één individuele misstap: het toont een omgeving waar collega’s vermoedens hebben, waar patiënten twijfelen, maar waar niemand door duwt.
Vijf meldingen komen zelfs van ex-collega’s of mensen die met de arts hebben samengewerkt. De vraag is dan niet langer of iemand iets had kunnen weten, maar waarom niemand iets durfde of wilde doen.
“Geen heksenjacht” versus structurele verantwoordelijkheid
De politieke reacties wijzen twee kanten op. CD&V vraagt een doorgedreven screening van álle meldpunten en procedures, sectoroverschrijdend. Niet om te bestraffen, maar om eindelijk te begrijpen waarom daders jarenlang in de luwte kunnen blijven.
Vlaams Belang waarschuwt ondertussen tegen een heksenjacht op mannelijke gynaecologen, want de meeste artsen werken correct en respectvol. Dat klopt, maar dat argument verandert niets aan het kernprobleem: een systeem dat onvoldoende beschermt, beschermt uiteindelijk niemand — niet de patiënten, niet de integere artsen.
De ongemakkelijke kern
Dat er nu 250 meldingen naar boven komen, zegt vooral dit: de procedures die moeten beschermen, doen dat niet. Niet snel genoeg, niet scherp genoeg, en niet met de reflex die past bij een sector die draait om kwetsbaarheid.
En dus blijft die ene vraag echoën door het hele dossier:
Hoe kan een arts met zo’n losse handjes jarenlang arts blijven, zonder ooit degelijk tegen het licht te worden gehouden?
Tot iemand het eindelijk wél meldt.
En dan blijkt dat velen het al die tijd hadden willen doen.
(Foto: Pixabay)
