Ester Kerkhofs (31) uit het Limburgse As diende twaalf jaar geleden al een klacht in tegen de inmiddels veroordeelde B.B. (33). Nu de man een gevangenisstraf van vier jaar kreeg, blikt ze terug op een lange lijdensweg vol twijfel, verloren vriendschappen en een strijd die ze nooit heeft opgegeven.
Die bewuste avond in augustus 2014
Het verhaal van Ester begint in augustus 2014. Ze is twintig, net klaar om haar opleiding psychologie te starten, en besluit een nacht op haar kot door te brengen in Antwerpen. Via gemeenschappelijke vrienden kent ze B. al een tijdje van Facebook. "Ik ben in Antwerpen, misschien lukt het ons nu wel", stuurt ze hem. Hij haalt haar op aan haar kot.
De avond start onschuldig: een rooftopbar die gesloten blijkt, een fles champagne en wodka-cola uit de nachtwinkel, gewoon babbelen over het leven. "Niks speciaals eigenlijk", herinnert Ester zich. De champagne blijft onaangeroerd.
Dan wordt alles zwart.
"Ik weet nog dat ik op een gegeven moment in mijn badkamer mijn handen stond te wassen. De deur was open en hij stapte binnen... en vanaf dan is het allemaal zwart. Ik weet niet meer hoe ik de badkamer ben uitgekomen, hoe laat het was, helemaal niets."
Wakker worden in een nachtmerrie
De volgende ochtend om elf uur gaat haar wekker. B. is weg. Ester voelt zich duizelig en verward. Ze merkt dat ze, net zoals haar kussen en haar lakens, onder het bloed zit. In het vuilnisbakje in de badkamer vindt ze een bebloede condoom. Haar broek en onderbroek liggen op een poef.
"Ik had zoveel pijn. Ik wist niet wat er gebeurd was of waar dat bloed vandaan kwam. Ergens wil je het ook niet beseffen."
Ze belt een vriendin en rijdt naar de spoedafdeling. Daar spreekt ze het woord 'verkrachting' zelf niet uit — ze vertelt gewoon wat ze aantrof. Een verpleegster legt haar uit wat er aan de hand is, en vraagt of de politie mag worden ingelicht. Ester stemt in. En zo begint de lijdensweg.
Vier jaar later: vrijspraak, daarna veroordeling
In 2018 volgt er voor het eerst een proces. B. wordt vrijgesproken. Samen met haar advocate Yasmine Driessen gaat Ester in hoger beroep. Die beslissing keert het tij.
Een Nederlands forensisch instituut stelt vast dat het bloed op Ester die nacht niet afkomstig was van haar maandstonden — zoals B. had beweerd — maar van het scheuren van haar maagdenvlies. “Ik was nog maagd op dat moment en hoe hard het ook klinkt: achteraf gezien is dat mijn geluk geweest”, vertelt ze in HLN.
De rechter oordeelt dat er wél sprake was van verkrachting, maar omdat het parket niet mee in beroep ging, kon hij geen straf opleggen. Alleen een schadevergoeding. Een bittere overwinning.
"Ik ben bij elke zitting aanwezig geweest. Zelfs bij de begrafenis van mijn opa ben ik vroeger vertrokken om naar de rechtbank te gaan."
Een nieuwe zaak, een definitief vonnis
Vorige maand staat B. opnieuw voor de rechtbank — deze keer voor de verkrachting van een achttienjarige en het zonder toestemming filmen van een vriendin. Ester hoort het via vrienden en besluit er te zijn. Ze zet haar wekker om 4.30 uur en trekt naar het Vlinderpaleis in Antwerpen.
Het vonnis: vier jaar gevangenisstraf, waarvan twee effectief.
"Voor mij gaat elke straf te mild zijn. Ik zit ook al twaalf jaar in een straf en dit neem ik mijn hele leven mee, maar het is beter dan niks."
"Ik wil tonen dat je niet alleen bent"
Ester deelt haar verhaal niet om medelijden, maar om anderen kracht te geven. "Voor alle meisjes en jongens die misschien niet geloofd worden — maar ook om hen te laten zien dat ze niet alleen zijn."
Ze verloor vriendschappen onderweg, draagt de gevolgen nog steeds met zich mee, maar liet zich nooit breken. "Ik heb na de feiten mijn hoofd niet laten hangen en ik heb gelukkig iets van mijn leven kunnen maken. Dat wou ik hem niet laten afpakken."
