Grap van de maand? Of gewoon zielig?
Het is bijna te ironisch om te verzinnen: Eurocommissarissen die klagen dat hun elektrische dienstwagens het niet halen tot Straatsburg zonder laadstress.
Ja, echt.
Dezelfde Europese top die de rest van het continent richting stekkerauto duwt, blijkt zelf plots minder enthousiast wanneer ze 440 kilometer moeten afleggen tussen Brussel en Straatsburg in een elektrische bolide. De maandelijkse verhuis van het Europees Parlement — dat zichzelf met veel ceremonieel gewicht telkens opnieuw naar de Franse zetel sleept — wordt zo niet alleen een logistieke en budgettaire nachtmerrie, maar ook een rijbereik-trauma op wielen.
De duurste pendelrit van Europa
Laten we even de absurditeit op tafel leggen.
Elke maand verplaatst het hele circus van het Europees Parlement zich tussen Brussel en Straatsburg. Niet digitaal, niet efficiënt, maar fysiek: documenten, personeel, koffers, chauffeurs, delegaties. Een verhuisoperatie die al jaren wordt bekritiseerd als geldverslindend en weinig zinvol, maar politiek blijft voortbestaan.
Om vervolgens vast te stellen dat de gloednieuwe elektrische dienstwagens van de Europese Commissie de trip niet in één ruk aankunnen.
Resultaat: laadstops langs Franse snelwegparkings, twintig tot dertig minuten extra wachttijd per rit, en commissarissen die ondertussen wat rondhangen tot hun wagen weer genoeg batterij heeft om verder te strompelen richting vergaderzaal.
De rit van zo’n vijf uur wordt zo zonder veel moeite een werkdag op zich. Of zeven uur, als men het wat “rustiger” aanpakt om de batterij te sparen.
Van groene ambitie naar laadpaal-realiteit
Officieel moesten die elektrische wagens net het goede voorbeeld zijn. Sinds 2022 kregen meerdere Eurocommissarissen ze toegewezen als symbool van de groene koers van de EU.
Maar in de praktijk blijkt het vooral een oefening in geduld, planning en laadstress. Sommige kabinetten klagen anoniem bij Politico over de “lange laadpauzes onderweg” en het gedwongen wachten op snelwegparkings.
En dan wordt het pas echt Europees creatief.
Volgens verschillende bronnen kiezen sommige bestuurders ervoor om gewoon trager te rijden. Minder snelheid = meer bereik. Simpel. Alleen duurt de rit dan nog langer. Duurzaam? Zeker. Efficiënt? Dat is een andere discussie.
Een andere Eurocommissaris zou dan weer liever een busje huren dan het risico te nemen op een lege batterij in the middle of nowhere. De hogesnelheidstrein? Die wordt naar verluidt gemeden uit angst voor “meeluisterende passagiers”. Paranoia reist blijkbaar ook met de trein mee.
Het ongemakkelijke woord: hypocrisie
De situatie wordt nog pijnlijker wanneer je de bredere context erbij neemt.
De elektrische dienstwagens zijn geen toevallig experiment, maar het resultaat van jarenlang Europees klimaatbeleid, stevig geduwd door figuren zoals Frans Timmermans, die autofabrikanten richting volledige elektrificatie duwde.
En ook vandaag blijft de lijn overeind binnen de Commissie onder leiding van Ursula von der Leyen, terwijl nieuwe fiscale en klimaatmaatregelen — waaronder extra heffingen op fossiele brandstoffen vanaf 2028 — op tafel liggen.
Ondertussen probeert onder meer Wopke Hoekstra de scherpste randen van dat beleid wat bij te sturen, al blijft het voorlopig bij kleine correcties in een grote, trage machine.
En ergens in die machine zit dus een commissaris vast op een Franse parking, wachtend tot zijn auto weer 80 procent haalt.
De rekening die niemand graag ziet
De echte ironie? Terwijl Eurocommissarissen discussiëren over laadstops van twintig minuten, kost de maandelijkse verhuis tussen Brussel en Straatsburg de Europese belastingbetaler structureel miljoenen euro’s per jaar.
Twee zetels, twee parlementaire steden, twee volledige logistieke operaties — en een ecologische voetafdruk die je met geen enkele elektrische wagen recht praat.
Maar de focus ligt dus elders: op de vraag of de dienstwagen het haalt zonder extra stop.
Het is een beetje alsof je klaagt over de koffiepauze tijdens een brand in het huis.
Slot: realiteit heeft geen stekker nodig
Misschien is dit vooral het perfecte Europese beeld in één verhaal: een gigantische, dure en politiek beladen verhuisoperatie die niemand echt wil, uitgevoerd met moreel verheven klimaatambities, maar praktisch vastloopt op de meest basale realiteit: bereik.
Of zoals het nu klinkt in de gangen van de Commissie: duurzaam beleid tot de batterij leeg is.
(Foto: Shutterstock)
