Ze won de titel waar duizenden Vlaamse meisjes van dromen, maar voor Kenza Ameloot (23) was haar jaar als Miss België 2024 eerder een nachtmerrie. In een opvallend openhartig interview met VRT NWS haalt ze keihard uit naar de organisatie achter het kroontje. Volgens de West-Vlaamse worden meisjes onder druk gezet om duizenden euro’s te investeren, wordt er lichtzinnig omgegaan met privacy en blijft het menselijke aspect vaak ver te zoeken.
“Ik moest mijn sociale media afstaan aan de organisatie”
Een van de opvallendste onthullingen? Dat de kersverse Miss meteen na haar overwinning haar persoonlijke socialemediaprofielen moest overdragen aan de organisatie. “Ik moest mijn paswoorden van Instagram, TikTok en andere accounts afgeven. Alsof ik plots geen controle meer had over mijn eigen naam en gezicht,” zegt Kenza.
Ze tekende na haar overwinning een deeltijds contract, maar werd al snel fulltime geleefd. “Voor 1.200 euro netto en een onkostenvergoeding van 100 euro moest ik mezelf overal in België vertonen, interviews doen, repetities volgen... Je werkt je kapot voor de façade van glamour.”
“Investeer nog duizend euro en je stijgt in de rangschikking”
Ook tijdens de verkiezing zelf gebeurden volgens Kenza dubieuze dingen. Kandidaten zouden worden aangespoord om extra geld te pompen in hun kandidatuur. “Ze zeggen dan: ‘Je staat nu op plaats 13, maar met 1.000 euro extra stijg je misschien naar plek 11.’”
Een praktijk die door meerdere oud-kandidates aan VRT NWS bevestigd wordt, al ontkent de organisatie die aantijgingen in alle toonaarden.
Naaktfoto zonder toestemming: “Hun reactie? Slechte publiciteit is ook publiciteit”
Nog pijnlijker is het incident waarbij een fotograaf zonder toestemming een halfnaakte foto van haar nam tijdens een opdracht. Die foto belandde nadien op sociale media. “Ik vertrouwde erop dat de organisatie dat professioneel zou oplossen,” zegt Kenza. Maar die hoop werd snel aan diggelen geslagen. “De reactie was letterlijk: ‘Slechte publiciteit is ook publiciteit.’”
Kenza wilde na het incident naar huis, maar werd gedwongen om verder te doen. Haar contract bevatte immers clausules over het weigeren van opdrachten, inclusief boetes.
“Stoppen was not done. Dan was ik ondankbaar”
Toen ze uiteindelijk aangaf dat ze ermee wou stoppen, werd ze emotioneel onder druk gezet. “Ik zou ondankbaar zijn, het verpesten voor de andere meisjes... ze speelden keihard op mijn schuldgevoel in.” Ze bleef, maar met grote tegenzin. “Het voelde als een werkplek waar het menselijke volledig ontbrak.”
En hoewel ze erkent dat er ook leuke momenten waren: “Je komt op mooie plaatsen, je leert mensen kennen”, zou ze het nooit opnieuw doen. “Ik zou dat mezelf niet nog eens aandoen.”
