Regering-De Wever is op sterven na dood.
De regering-De Wever staat op het breekpunt. Terwijl premier Bart De Wever (N-VA) zich tussen de puinhopen van de begrotingsonderhandelingen en een Europese top moet bewegen, lijkt zijn federale ploeg nog maar eens te vervallen in een spel van blokkades en symbolische krachtmetingen. Wat begon als een poging om een sluitende begroting te vinden, is ondertussen uitgegroeid tot een politieke overlevingsstrijd waarin elke partij vooral rekent in termen van gezichtsverlies en electorale winst.
De rekenoefening die een krachtproef werd
Aan de onderhandelingstafel was de toon al snel gezet. MR-vicepremier David Clarinval maakte duidelijk dat een btw-verhoging — hét stokpaardje van De Wever om de begrotingsput te dichten — geen schijn van kans maakte. Vooruit weigerde dan weer mee te gaan in het plan om de indexering van lonen, uitkeringen en pensioenen slechts één keer per jaar toe te passen. Een ‘annualisering’ die de socialisten zien als een aanval op het sociaal weefsel, bovenop eerdere inperkingen in het regeerakkoord.
Iedereen bleef netjes in zijn politieke loopgraaf: de liberalen schermen met koopkracht en fiscale orthodoxie, de socialisten verdedigen het sociaal contract, en de N-VA probeert de rol van rationele saneringspartij te claimen.
De Wever houdt het been stijf
Voor de camera’s liet De Wever woensdag geen ruimte voor twijfel. Hij blijft vasthouden aan zijn initiële saneringsdoel van 10 miljard euro, ondanks berichten dat hij die ambitie naar beneden zou hebben bijgesteld. “Ik ben verkozen om het land te saneren. Dat ga ik doen. Anders heeft het geen zin”, klonk het droog. Dat van dat saneren hebben echter op geen enkele verkiezingsaffiche zien staan. “Voor Vlaamse Welvaart”, klonk het. En dat is net iets vager.
Nu goed, zelfs binnen de coalitie gelooft niemand nog dat de premier écht dacht de MR tot een koerswijziging te kunnen dwingen. “De btw opnieuw op tafel leggen is een garantie op een crash”, luidde het bij de Franstalige liberalen. Mogelijk is dat net de bedoeling: de druk opvoeren, het narratief voorbereiden. Als het misloopt, kan De Wever zich profileren als de man die de moed had om het land financieel recht te trekken, maar die geblokkeerd werd door partners die hun electorale comfort niet wilden opgeven.
Budgettair kruitvat, Europees risico
Tussen de binnenlandse impasse door wacht De Wever donderdag een Europese top over de Russische tegoeden die via Euroclear in Brussel vastzitten. Zijn pleidooi om dat risico over de hele EU te spreiden vindt weinig gehoor. Intussen dreigt het dossier een bijkomend gat van 1,2 miljard te slaan in de Belgische defensiebegroting — een pijnlijk symbool van de kwetsbaarheid van de Belgische rekeningen.
Vrijdag hervat de premier zijn binnenlandse missie, net op de dag dat ratingbureau Standard & Poor’s een nieuw rapport publiceert. Verwacht wordt dat België zijn kredietwaardigheid behoudt, maar met de waarschuwing dat de hervormingen dringend moeten worden doorgevoerd.
Theater of strategie?
De Wever wil vrijdag weten of de regering ten minste de grote hervormingen — pensioenen, arbeidsmarkt, meerwaardebelasting — kan afronden, zelfs zonder akkoord over de begroting. Zo niet, dan dreigt hij naar de koning te stappen met zijn ontslag.
In de coulissen fluistert men dat de premier misschien bewust richting crisis manoeuvreert: een gecontroleerde implosie waarmee iedereen straks kan thuiskomen met een boodschap voor de eigen achterban.
De N-VA als de partij die tot het einde voor orde en discipline vocht.
Vooruit als de verdediger van de gewone mens.
De MR als de waker over fiscale rechtlijnigheid.
Een collectieve overwinning in verlies, zeg maar — als het politieke toneelstuk tenminste niet eindigt in chaos. Want één ding is duidelijk: de regering-De Wever wankelt, en elke beweging van hieruit kan het kantelpunt zijn tussen een saneringsregering of een nieuwe Belgische crisisregering.
(Foto: Bert Van Den Broucke/ /Photo News)
