België als medisch asielcentrum.
België serveert zich graag als een land van topzorg en medische kwaliteit. De realiteit is een stuk gênanter: bij ons – zo schrijft ‘De Tijd’ op donderdag – kunnen zelfs artsen die elders wegens seksueel misbruik, fraude of pure onbekwaamheid uit hun beroep zijn gekegeld, doodleuk verder patiënten behandelen. Een internationaal onderzoeksproject – waarin ook Belgische media mee snuffelden – legt de vuile was van ons gezondheidssysteem genadeloos bloot.
Van rotte appel tot volle mand
De vaststelling is hallucinant: artsen, tandartsen en therapeuten die in Nederland, Frankrijk of het Verenigd Koninkrijk hun licentie kwijtgespeeld zijn, duiken gewoon op in Belgische registers. Ze krijgen een RIZIV-nummer, worden netjes ingeschreven bij de Orde der Artsen en kunnen zonder enige belemmering praktijk houden. Een Duitse tandarts die in meerdere landen patiënten mishandelde en overal geschorst werd, stond hier vrolijk verder te boren in Vlaamse kaken. Een Zweedse collega die haar vergunning vijf jaar geleden verloor, rolde zonder problemen de Belgische markt op.
Het Europese waarschuwingssysteem: een mailbox vol stof
In theorie bestaat er een Europees alarmsysteem – het IMI – dat landen verplicht waarschuwt bij gesanctioneerde zorgverleners. Sinds 2016 loopt dat, althans op papier. In de praktijk is het een gatenkaas. België stuurde wel al honderden waarschuwingen uit, maar opvolging? Nihil. Bij de Orde der Artsen is er geen koppeling tussen dat systeem en hun eigen lijst. Een signaal dat een arts in Duitsland of Frankrijk werd geschrapt, verdwijnt gewoon in de vertikale stapel, tenzij iemand toevallig oplet.
Patiënt als proefkonijn
Intussen groeit het aantal buitenlandse zorgverleners in ons land gestaag. Eén op de zeven artsen haalde zijn diploma buiten België. Bij de tandartsen is zelfs bijna de helft van de nieuwkomers van buitenlandse makelij. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn – behalve wanneer een deel van hen in eigen land persona non grata is. Dan wordt de Belgische patiënt proefkonijn van een systeem dat liever de privacy van dokters beschermt dan de gezondheid van burgers.
Transparantie? Alleen voor wie erin gelooft
De cijfers zijn pijnlijk: de voorbije vijftien jaar kregen 1.605 artsen in België een tuchtsanctie. Vorig jaar alleen al waren dat er 129 – een record. Toch mag geen enkele patiënt weten om wie het gaat of wat er precies fout liep. Een vijfde van die gesanctioneerde artsen had bovendien buitenlandse papieren. Transparantie is hier geen recht, maar een taboe.
Europees excuus
Minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke belooft beterschap en pleit voor een Europees tuchtrecht. Mooie woorden, maar ondertussen mogen de rotte appels hier rustig verder rotten. De patiënt die vandaag een arts bezoekt, heeft geen idee of zijn dokter in eigen land nog wel aan de bak mag komen.
Een pijnlijke conclusie
België is de perfecte achterdeur voor dokters die elders onbruikbaar zijn verklaard. patiënten weten niet dat ze in de handen van prutsers of erger terecht komen. Voor een land dat prat gaat op gezondheidszorg van topkwaliteit, is dat niet alleen een systeemfout. Het is een nationale schande.
(Foto: Shutterstock)
