Een woord is een woord, en geen ander woord.
Politici zijn ook maar mensen, ze maken maken, ze maken ook wel eens fouten, en die boodschap krijgen iedere keer weer voorgeschoteld als ze wat mispeuteren. Doch als het op een gepaste straf aankomt, dan zijn politici plots weer geen gewone mensen en komen ze met de mantel der liefde aandraven en het juridische achterpoortje.
Sommige strafzaken ontsporen door een dolle achtervolging, andere door een procedurefout zo banaal dat ze bijna poëtisch wordt. In het dossier rond Kamerlid Kathleen Depoorter (N-VA) is het dat laatste: een administratieve misstap die de rechtsgang lamlegt omdat iemand per ongeluk de stekker uit het gerechtelijke stopcontact trok?
Wat is er gebeurd
We keren terug naar 17 juni 2023, een zomeravond in Knokke-Heist, de politie houdt een golfkarretje tegen. Aan het stuur: Depoorter, duidelijk onder invloed, zonder gordel, in een overvol voertuig dat bovendien niet verzekerd blijkt. Een politierapport schrijft zichzelf nooit zo frivool, maar de feiten zijn wat ze zijn.
Omdat Depoorter parlementslid is, moet haar onschendbaarheid worden opgeheven vooraleer een rechter zich kan buigen over de inbreuken. Geen enkel probleem, zei ze zelf in april: ze betreurt het incident en wil naar eigen zeggen meewerken, zoals van elke burger verwacht wordt. Een klassiek voorwoord voor een dossier dat daarna vooral door juridisch onkruid struikelt.
De fout die de hele machine doet vastlopen
Het parket-generaal vroeg netjes de opheffing van haar onschendbaarheid aan… maar deed dat toch wel voor de verkeerde rechtbank zeker. In de brief aan de Kamervoorzitter stond letterlijk dat men Depoorter wilde dagvaarden voor de correctionele rechtbank van West-Vlaanderen. Niet de politierechtbank, waar zulke verkeersinbreuken thuishoren. De Kamervoorzitter nam die formulering over.
En daar houdt het gerecht niet van: verkeerde rechtbank betekent verkeerde opheffing, en verkeerde opheffing betekent dat de dagvaarding nietig is. Met andere woorden: de strafvordering is op dit moment onontvankelijk. Een proces kan dus niet eens beginnen. Verdorie toch.
De politierechter was er helder over: het is niet aan hem om tussen de regels door te lezen alsof “correctionele rechtbank” een soort poëtische metafoor was voor “politierechtbank”. Zo werkt het niet. Een eigen interpretatie zou zelfs kunnen worden gezien als een inbreuk op de scheiding der machten. Punt.
Terug naar start, ga niet langs de bank
Resultaat: het dossier moet volledig opnieuw worden opgestart. De feiten blijven bestaan, de inbreuken ook, maar de juridische machine moet opnieuw beginnen te draaien — dit keer met de juiste rechtbank in het vizier.
Depoorter is dus niet vrijgesproken. Ze is voorlopig gewoon ontsnapt aan een straf omdat iemand juridisch uitgleed op een verkeerd gekozen woord. Maar het parket-generaal krijgt een herkansing: opnieuw vragen, opnieuw opheffen, opnieuw dagvaarden.
En dan, pas dan, kan het golfkarretje opnieuw richting politierechtbank rollen — ditmaal hopelijk zonder procedurele hindernissen op de baan.
(Foto: Philip Reynaers/Photo News)
