Wie poen heeft, is mijn vriend.
Vergeet Canada, vergeet Mexico, vergeet Brussel met z’n NAVO-theekransjes. Donald Trump kiest meteen voor het grote werk: wapens slijten in Riyad, militairen groeten in Qatar en het zand platlopen in de Verenigde Arabische Emiraten, waar olie en opportunisme rijkelijk vloeien.
Staatsbezoek of staatscircus?
De excentrieke vastgoedmagnaat – annex zelfverklaarde gezant van god – laat er geen misverstand over bestaan: zijn eerste grote buitenlandse escapade draait niet om vrede, mensenrechten of regionale stabiliteit. Neen, het gaat om harde valuta, geopolitieke uitverkoop en zoveel mogelijk camera’s. “Als jullie 1 biljoen in de VS pompen, dan kom ik langs,” had Trump eerder aan de Saoedi’s gecommuniceerd. En kijk, nu zit hij met kroonprins Mohammed bin Salman hand in hand, champagne zonder alcohol te toosten op deals die bij nader inzien maar half bevestigd zijn.
Cadeaus die tellen, oorlogen die storen
In het decor van marmeren paleizen en nepgouden koepels worden Trump en zijn entourage onthaald als halve profeten. En bij een goede profeet hoort uiteraard een offer: naar verluidt zal Trump een Qatarees regeringsvliegtuig ter waarde van 355 miljoen euro in ontvangst mogen nemen – als symbool van vriendschap, maar ook als subtiele hint dat hij zich vooral niet moet bemoeien met de Gaza-oorlog. Juist, daar brandt het nog steeds. Maar daar wil niemand het over hebben.
Het bloedbad dat Israël aanricht in de Gazastrook – met stilzwijgende Amerikaanse goedkeuring – is zelfs Trump te heet geworden. Hij sloeg Tel Aviv over in zijn reisschema, wat veel zegt voor een man die in 2017 nog op de koffie ging bij Netanyahu. Ondertussen onderhandelen Amerikaanse officials, buiten Israël om, zelfs met Hamas over gijzelaars. Wie dacht dat de man met het kapsel van Cowboy Henk als vredesduif zou terugkeren, is eraan voor de moeite.
Veiligheid kost geld – en dat ruikt Trump
In Saoedi-Arabië draait het zoals altijd om veiligheid. Bin Salman wil garanties. Voor zijn paleizen, zijn olievelden, en vooral zijn glimmende luchtkastelen zoals Neom en The Line, die voorlopig meer lijken op powerpoint-façades dan op steden. Want wie wil er investeren in een woestijnstaat met raketten boven het dak? Niemand. Dus wordt Trump gepolijst en wel het koninkrijk binnengereden om deals te sluiten over radarinstallaties, raketten, en Hercules-vliegtuigen. Kostprijs: 90 miljard euro, cash on the tarmac.
De angst voor raketten uit Iran zit er diep in. Sinds de drone-aanval op Abqaiq in 2019 kijkt Bin Salman over zijn schouder. En Trump? Die liet Saoedi-Arabië toen gewoon in de steek. Geen luchtaanvallen, geen dreigementen. Dus is de nieuwe strategie: vriendjes blijven met iedereen. Ook met Iran.
Iran, de vijand van gisteren, de zakenpartner van morgen?
Het ooit gehate sjiitische regime in Teheran blijkt plots een partner waar je wél zaken mee kunt doen – als het uitkomt. Achter gesloten deuren onderhandelen de VS opnieuw over een nucleair akkoord met Iran. De Saoedi’s hopen op een snelle deal. Geen deal betekent immers een geïsoleerd, gevaarlijk Iran. En dat is slecht nieuws voor de stabiliteit en dus ook voor investeringen. In 2015 stonden ze nog op hun achterste benen toen Obama met de ayatollahs sprak. Vandaag kijken ze reikhalzend uit naar witte rook.
Syrië: olie, dollars en een Trump Tower?
Qatar – tweede halte op Trumps ‘Make the Middle East Great Again’-tour – duwt een andere joker naar voren: Syrië. De interim-president Ahmad al-Sharaa, ex-Al Qaida-bons, wil met Amerika in zee. En niet alleen figuurlijk: volgens Reuters zou hij Amerikaanse bedrijven toegang willen geven tot Syrische olievelden en gasreserves. En jawel, er zou ook een Trump Tower in Damascus op de onderhandelingstafel liggen. Als lokmiddel? Natuurlijk. Want niets zegt ‘verzoening’ als een wolkenkrabber met gouden liften midden in een land dat nog smeult van de oorlog.
Pakt Trump wat hij pakken kan?
Deals in de coulissen, geschenken met bijbedoelingen en oorlogen waar niemand zijn vingers aan wil branden. Trump reist niet als staatsman, maar als marktkramer met kernwapenmacht. En de vraag blijft: wat krijgt hij daarvoor terug? Een vliegtuig? Een toren? Of straks gewoon een trap na van Netanyahu, die zich gepasseerd voelt? In het Midden-Oosten zijn allianties net zo vloeibaar als de olie die er nog uit de grond komt. Waar anderen praten over vrede, rekent Trump in marges.
(Foto: screenshot YouTube Live)
