Mojtaba Khamenei roept de bevolking op om massaal aan de slag te gaan in de slaapkamer.
In Teheran heeft men de oplossing gevonden voor bijna elk demografisch probleem: niet beleid, niet economie, niet vrijheid… maar gewoon meer kinderen. Mojtaba Khamenei roept de bevolking op om massaal onder de lakens te duiken, in naam van de “strategische vooruitgang”. Of zoals we het hier zouden noemen: nationalistische babyproductie met staatsgarantie.
De bevolkingspiramide moet weer recht, desnoods met brute force
Iran telt vandaag zo’n 92 miljoen inwoners. Op papier klinkt dat indrukwekkend, tot iemand in het regime naar de demografie keek en panikeerde: vrouwen krijgen te weinig kinderen.
Het vruchtbaarheidscijfer zakte van 6,5 kinderen per vrouw in 1979 naar 1,7 vandaag. En dus ging het licht op rood in de hoogste regionen van de macht.
De conclusie? Niet “misschien moeten we het leven wat aantrekkelijker maken”, maar: maak meer baby’s, het liefst gisteren al.
De staat als veredelde geboortefabriek
In de nieuwe visie van het regime is een bevolking niet zomaar een samenleving, maar een strategische grondstof.
Meer mensen betekent meer macht. Meer macht betekent meer geopolitieke spierballen. En dus wordt de baarmoeder plots een nationaal project.
Het klinkt bijna poëtisch, als je niet te lang nadenkt over wat dat betekent voor de vrijheid van de mensen die dat “project” moeten uitvoeren.
Voorbehoedsmiddelen? Liever niet, dank u
De trend is niet nieuw. Sinds 2020 verdwenen in Iran al vasectomieën en voorbehoedsmiddelen uit publieke ziekenhuizen en klinieken.
De boodschap is duidelijk: anticonceptie is misschien handig voor individuen, maar lastig voor staatsplannen.
Of in minder diplomatieke taal: het individu mag gerust even op pauze, zolang de staat maar kan doorproduceren.
Van religieuze staat naar demografisch managementbedrijf
Wat ooit begon als ideologie, is intussen geëvolueerd tot statistisch beheer.
Waar andere landen discussiëren over kinderopvang, werkdruk en woonprijzen, kijkt men in Teheran vooral naar één grafiek: de bevolkingscurve.
En als die niet stijgt? Dan is de oplossing blijkbaar niet modernisering, maar vermenigvuldiging.
“Strategische vooruitgang” met negen maanden vertraging
Khamenei noemt het “strategische vooruitgang”. Dat klinkt alsof er een plan ligt, met targets, KPI’s en kwartaaldoelen.
Alleen wordt die “vooruitgang” niet gemeten in innovatie of welzijn, maar in wie er straks nog meer burgers kan afleveren.
Het is de enige economische strategie ter wereld waarbij productiviteit letterlijk negen maanden in de maak is.
Maar wat doen we met de ongemakkelijke vraag: wie beslist hoeveel mensen genoeg zijn?
Onder de satire schuilt een serieuze spanning.
Wanneer een staat zich begint te bemoeien met gezinsplanning, schuift de grens tussen beleid en controle snel op.
Vandaag is het een oproep. Morgen een campagne. Overmorgen een verwachting. En daarna?
In elk geval niet iets wat je nog “vrijwillig” kan noemen zonder sociale druk.
Baby’s als geopolitieke strategie
Iran is niet het eerste land dat panikeert over dalende geboortecijfers. Maar de toon daar is net iets dwingender dan in West-Europa.
Daar waar wij discussiëren over work-life balance en kinderopvang, klinkt in Teheran eerder: maak kinderen, want het land heeft ze nodig.
Niet voor de liefde. Niet voor de toekomst. Maar voor de macht.
De ironie is pijnlijk eenvoudig: hoe harder een staat duwt op bevolkingsgroei, hoe meer het individu onder druk komt te staan.
Of het nu gaat om economische incentives, morele druk of pure staatspropaganda — het blijft hetzelfde principe: het lichaam wordt beleid.
En ergens tussen demografie en doctrine blijft één vraag hangen: wanneer wordt “meer kinderen” gewoon een andere manier om “meer controle” te zeggen?
(Foto: AI-P-magazine)
