“Ik ga daar niet te lang mee wachten.”
Er zijn van die momenten waarop het verleden aanbelt, niet om suiker te lenen, maar om alsnog een plaat uit te brengen. En daar stond ze: Josje Huisman, ex-K3, ex-kleurboek, ex-eenhoorn in glitterjurk – met muziek die al jaren op de plank lag te verstoffen als een vergeten doos kerstballen.
Vorig jaar trok ze die doos open. En kijk: daar was ‘Springstof’. Geen brave polonaise voor kleuters met confetti-allergie, maar een nummer met tanden. Stoerder. Scherper. Minder regenboog, meer rand. Het internet deed wat het internet doet: dansen, delen, doorsturen. Zelfs de huidige K3-meisjes waagden zich eraan. De cirkel was rond, maar dan met een licht knisperende rand.
Geen sprookje, maar een schetsboek
In de podcast Nou EN liet Josje verstaan dat dit geen eenmalige oprisping was. Ze wil verder. Meer muziek. Nieuwe samenwerkingen. Alleen: tijd is een elastiek. Hoe harder je eraan trekt, hoe groter de kans dat hij in je gezicht terugschiet.
Ze had de storm niet zien aankomen. De respons op haar ‘nieuwe oude’ nummers verraste haar. En verrassing is fijn, tot ze zich vermomt als druk. Dan sluipt er verlamming binnen. Moet het nu? Moet het groter? Moet het beter? Terwijl muziek zelden gedijt onder het flikkerlicht van verplichting.
Eerst nog twee of drie nummers lossen, zegt ze. Daarna: nieuw werk. En daar gaat ze niet eindeloos mee talmen. Geen archeologie meer in de archiefkast, maar vooruit.
Andere versie van zichzelf
Ze voelt zich nog verbonden met wat ze maakte, maar het is een vorige versie van haar. Zoals een pasfoto van vijf jaar geleden: je herkent jezelf, maar je zou vandaag toch een ander kapsel kiezen. Touren met dat oude materiaal? Dat hoeft niet per se. Ze is veranderd. Punt.
En alsof dat niet volstaat, staat er ook nog een Nederlands tv-programma op stapel. Details blijven voorlopig in de coulissen. Daarnaast speelt ze in de musical Schijnwerpers in het Fakkeltheater in Antwerpen. Alsof de titel een subtiele hint is.
En dan is er nog de halve marathon die op haar wacht. Want waarom zou je alleen muzikaal afstand nemen van je verleden, als je het ook letterlijk kunt doen in loopschoenen?
Josje Huisman is geen sprookjesfiguur meer. Ze is een werk in uitvoering. En wie goed luistert, hoort geen kinderliedje, maar een vrouw die haar eigen tempo zoekt – en deze keer zelf bepaalt wanneer het refrein inzet.
(Foto: Thiry Romain/Photonews)
