Lief voor de wereld, keihard voor zichzelf — en dat begint te knagen.
Kato Callebaut doet wat veel mensen doen, maar weinigen toegeven. Ze zorgt. Ze begrijpt. Ze vergeeft. Voor iedereen. Behalve voor zichzelf.
“Ik ben mild voor anderen, maar vergeet mezelf,” zegt ze. En daar zit het. De paradox. De zachte buitenkant, de harde binnenkant.
Het moment waarop het binnenkomt
Het besef kwam niet plots. Het zat er al. Jaren. Tot iemand het hardop zei. En dan gebeurt er iets. Dan hoor je jezelf ineens van buitenaf. Je ziet het patroon. Altijd klaarstaan. Altijd begrijpen. Altijd slikken. En tegelijk: jezelf geen millimeter gunnen.
Dat soort inzicht blijft hangen. Zoals een zin die je niet meer kunt ont-horen.
Twijfel als tweede natuur
Ook in haar werk. Zeker daar. Songwriting, bijvoorbeeld. Twijfel. Niet goed genoeg. Niet scherp genoeg. Niet dit, niet dat. Het soort stemmen in je hoofd dat geen pauzeknop heeft. En dat is het venijnige: succes verandert daar weinig aan.
De zoektocht naar evenwicht
Intussen probeert ze iets anders. Niet stoppen met kritisch zijn — want dat is ook kracht.
Maar wel leren wanneer het genoeg is. Wanneer je jezelf niet langer in de weg moet staan. Want perfectie is een mooie ambitie. Tot het een gevangenis wordt.
Dus?
Kato zegt het zoals het is. Niet iedereen heeft dat lef. Want uiteindelijk gaat dit niet alleen over haar. Dit gaat over iedereen die zachter is voor de wereld dan voor zichzelf.
En misschien is dat wel de moeilijkste les:
dat je jezelf moet behandelen
zoals je anderen behandelt.
(Foto: Licop/Photo News)
