In Vlaanderen is het aantal uitkeringsgerechtigden gestegen.
De redenering was eenvoudig: beperk de werkloosheidsuitkering in de tijd en het aantal werklozen zal dalen. Minder zekerheid, meer prikkel om werk te zoeken. En dat ging Jan Jambon met de botte bijl en zonder nuance afdwingen. Helaas, de realiteit blijkt minder voorspelbaar.
In Vlaanderen stijgt het aantal werkzoekenden met een uitkering, ondanks de hakbijl van sterke Jan. De conclusie is even ongemakkelijk als duidelijk: structurele ingrepen op papier botsen op economische omstandigheden in de praktijk.
Cijfers die tegen de verwachting ingaan
Eind maart stonden in Vlaanderen meer dan 219.000 werkzoekenden ingeschreven, een stijging van 3 procent op jaarbasis. Ook het aantal uitkeringsgerechtigde werkzoekenden nam toe tot ruim 115.000.
Economische realiteit weegt door
De verklaring ligt grotendeels bij de economische context, zeggen ze. Vlaanderen zou geconfronteerd worden met een stijgend aantal herstructureringen en faillissementen. Collectieve ontslagen zouden voor een continue instroom zorgen van nieuwe werkzoekenden, die vaak wel nog recht hebben op een uitkering.
Het pijnlijke resultaat: wat aan de ene kant uit het systeem verdwijnt, komt aan de andere kant opnieuw binnen.
Regionale verschillen worden zichtbaarder
Opvallend is dat in Brussel en Wallonië het aantal uitkeringsgerechtigde werkzoekenden wel daalt. Die evolutie zou verschillende oorzaken hebben. Enerzijds werden daar in eerdere fases van de hervorming al meer uitkeringen stopgezet. Anderzijds speelt de samenstelling van de arbeidsmarkt een rol.
In Vlaanderen is de private sector sterker vertegenwoordigd, waardoor economische schommelingen sneller doorwerken in de werkgelegenheid.
Meer werkzoekenden, minder perspectief
Tegelijk stijgt in alle regio’s het totale aantal werkzoekenden. Dat wijst op een bredere spanning op de arbeidsmarkt: meer mensen zonder werk, terwijl het aantal vacatures niet in dezelfde mate volgt. De mismatch tussen vraag en aanbod blijft bestaan, ondanks beleidsmaatregelen die – volgens het narratief – vooral gericht zouden zijn op activering.
Hervorming zonder onmiddellijke impact
De beperking van de werkloosheid in de tijd levert wel degelijk beweging op. Een deel van de mensen die hun uitkering verliezen, vindt opnieuw werk. Een deel: dat wil meteen ook zeggen dat ‘een deel’ geen werk vindt: een groter deel.
Jammerlijke conclusie: beleid alleen volstaat niet
De cijfers maken duidelijk dat de hervorming op zichzelf geen garantie biedt voor een daling van de werkloosheid. Zolang de economische context tegenzit, blijft de instroom groter dan de uitstroom. Dat klinkt als: oeps.
De verwachting dat strengere regels automatisch leiden tot minder werklozen, blijkt in de praktijk moeilijk vol te houden.
(Foto: Philip Reynaers/Photo News)
