Bisdom kijkt alsof ze net koffie zonder filter kregen.
In Genk is oud-parochiepriester Marcel Kuppens (81) overleden. Jarenlang was hij een vaste waarde in Bret-Gelieren, waar hij bekendstond als een toegewijde geestelijke met een rustige, bijna onverstoorbare aanwezigheid.
Zijn overlijden ging aanvankelijk gepaard met de klassieke woorden en het voorspelbare eerbetoon. Tot de rouwbrief opdook.
Een zinnetje dat alles op scherp zet
In die rouwbrief stond plots een opvallende formulering: hij zou een “liefhebbende vrouw, kinderen en kleinkinderen” achterlaten.
En dat zinnetje viel natuurlijk op. Want binnen de katholieke kerk is het celibaat nog steeds de norm voor priesters. Geen huwelijk, geen kinderen, geen officieel erkend gezinsleven.
Wat bedoeld was als warme, familiale duiding in een rouwbericht, kreeg zo het effect van een kleine institutionele bom.
Bisdom Hasselt reageert verrast
Bij het bisdom Hasselt klonk het dat men zelf verbaasd was over de inhoud van de rouwbrief. Intern werd meteen gekeken naar de context en de mogelijke verklaring achter de opvallende formulering.
De eerste lezing deed al snel de wenkbrauwen fronsen: hoe kan een priester met zo’n familiale verwijzing worden voorgesteld?
Geen verborgen gezin, maar een andere realiteit
Die verwarring werd later genuanceerd. Volgens het bisdom gaat het niet om een echt gezin in biologische zin.
De verwijzing zou slaan op een vriendschaps- en samenlevingssituatie met een weduwe, Liesbeth, met wie de priester samenwoonde. De “kinderen en kleinkinderen” zouden dus haar familie zijn, niet de zijne.
Met andere woorden: geen verborgen vaderrol, maar wel een rouwtekst die ruimte liet voor interpretatie. Mooei gevonden, toch? Oftwel: geloof begint, waar de rede eindigt. Toch?
Celibaat versus menselijke nabijheid
Het bisdom benadrukt dat binnen het celibaat wel degelijk plaats is voor vriendschappen en zorgrelaties. Samenwonen op zich wordt niet uitgesloten, zolang de gelofte van ongehuwd leven gerespecteerd blijft.
In theorie duidelijk. In de praktijk blijkt vooral de communicatie errond gevoelig. Eén zin in een rouwbrief volstaat om een kerkelijke puzzel op te roepen.
Wat een ingetogen afscheid moest zijn, groeide uit tot een discussie over formuleringen, interpretaties en kerkelijke realiteit.
In Genk blijft vooral het beeld hangen van een priester die door velen als warm en toegewijd werd herinnerd. Maar tegelijk ook van een rouwbericht dat onbedoeld meer vragen opriep dan antwoorden gaf. Of toch niet? Hypocrisie behoort nu eenmaal tot het DNA van de echte katholiek. Maar wie zijn wij om te oordelen?
(Foto: Shutterstock)
