Met alle ogen gericht op de vredesonderhandelingen over een mogelijk einde aan de oorlog tussen Rusland en Oekraïne, raakt de stijgende spanning tussen de Verenigde Staten en Venezuela wat onder de radar. Maar spanningen zijn er wel degelijk: van drugsbendes tot olie en dodelijke zee-aanvallen.
Met de recente ontwikkelingen in de vredesonderhandelingen over een mogelijk einde aan de oorlog tussen Rusland en Oekraïne, waarbij vooral de territoriale verdeling nog een struikelblok vormt, dreigen we andere conflicten in de wereld uit het oog te verliezen.
Maduro “de drugsbaron”
De Amerikaanse president Donald Trump is dan wel prominent aanwezig bij de vredesonderhandelingen, waar hij zelf een voorstel op tafel legde en zich graag profileert als de man die ‘al verschillende oorlogen heeft gestopt’. Maar tegelijk voert hij een conflict met de Venezolaanse president Nicolás Maduro dat flirt met de rand van een oorlog.
Volgens Trump is Maduro een grote drugsbaron die verantwoordelijk zou zijn voor de grootschalige invoer van drugs in de Verenigde Staten. Ook zou de Venezolaanse president volgens Trump banden hebben met drugskartels.
De “double tap” van Hegseth
De VS wil de drugsinvoer tegengaan en besloot daarom zogenaamde “drugsboten” in het Caribisch gebied aan te vallen. Volgens de Amerikaanse minister van Defensie Pete Hegseth zijn de troepen volledig bevoegd om dat te doen. Sinds de start van de operatie in september 2025 werden al 23 boten aangevallen. Het dodental loopt inmiddels op tot minstens 87.
📹 ON CAMERA: This morning, President Trump ordered a strike on a narco-trafficking vessel affiliated with Designated Terrorist Organizations headed to America and loaded with enough drugs to kill 25,000 to 50,000 PEOPLE off the Coast of Venezuela.
BE WARNED! pic.twitter.com/231ttj4q9P— The White House (@WhiteHouse) October 3, 2025
Volgens de VS zouden het telkens drugscriminelen zijn die daarbij om het leven komen. Op die manier wil Washington de ‘war on drugs’ opvoeren. Maar sinds een “double tap”-incident ligt minister Hegseth onder vuur. Sommige congresleden spreken zelfs van mogelijke ‘oorlogsmisdaden’.
Secretary Hegseth can’t be trusted to lead. Authorizing a “double-tap” that likely amounts to a war crime AND putting our forces at risk by sending classified information on unsecured platforms warrants an intervention and his immediate exit from the Pentagon. Show him the door.…
— Rep. Marcy Kaptur (@RepMarcyKaptur) December 4, 2025
“Kill them all”
In september werd een boot getroffen door een raket. Die boot vloog in brand, maar twee inzittenden overleefden de aanval. Admiraal Frank “Mitch” Bradley, de commandant van het Joint Special Operations Command (JSOC) dat toezicht houdt op de operatie, kreeg daarop de opdracht om nog een raket af te schieten op de twee overlevenden, een zogenaamde “double tap”.
Volgens ‘The Washington Post’ voerde Bradley op dat moment een mondeling bevel uit van minister Hegseth, die zou hebben aangegeven dat “iedereen aan boord” moest worden gedood. “Kill them all” zouden zijn exacte woorden zijn geweest.
Verdediging van de VS
Volgens Hegseth zijn de aanvallen wel wettig en ook de regering-Trump schuilt achter de bewering dat de VS zich in een niet-internationaal gewapend conflict bevinden met “terroristische organisaties”.
De minister van Defensie blijft de bekritiseerde militaire operaties verdedigen en volgens Hegseth heeft president Trump zelfs het recht om militair in te grijpen “wanneer hij dat nodig acht” om de Verenigde Staten te beschermen.
Hegseth als karikatuur neergezet
Tijdens een toespraak op het ‘Reagan National Defense Forum’ verklaarde hij dit nader. “Wie verbonden is met een terroristische organisatie en drugs per boot naar ons land smokkelt, wordt opgespoord en tot zinken gebracht. Daar mag geen enkele twijfel over bestaan.”
Bestimage/Photo News
Ook counterde hij daar zijn vermeende uitspraak “Kill them all”, want volgens hem loop je niet zomaar binnen en zeg je dat. Hij beweert dat onder andere ‘The Washington Post’ hem als een karikatuur wil neerzetten. Toch sprak hij verrassend genoeg wél zijn steun uit voor de genomen beslissing: “Ik had hetzelfde gedaan.”
Geen warm onthaal bij president Maduro
Nog voor de hele “drugsboten”-aanvallen van start gingen, besloot de VS om eind augustus zich al militair te versterken in de regio rond Venezuela. Deze operatie heeft de naam ‘Operation Southern Spear’ gekregen. Ondertussen meer dan 15.000 militairen en zelfs het grootste vliegdekschip ter wereld naar de regio afgezakt. Aan boord van dat grootste vliegdekschip bevinden zich meer dan 5.000 militairen, 75 gevechtsvliegtuigen en een radarvliegtuig. Daarnaast liggen er nog acht oorlogsschepen en een nucleaire onderzeeër paraat.
The world's largest aircraft carrier, the USS Gerald R. Ford, has entered the Caribbean Sea. pic.twitter.com/6uxlBgASlm
— The Spectator Index (@spectatorindex) November 16, 2025
Dit werd uiteraard niet warm onthaalt bij de Venezolaanse president Maduro. Volgens hem is de Amerikaanse marine-operatie en de versterkte Amerikaanse aanwezigheid in het Caribische gebied “de grootste bedreiging in een eeuw.”
“Een volk van trotse strijders”
Als reactie verklaarde hij dat Venezuela “klaar is voor een gewapende strijd.” Met andere woorden: hij is klaar voor een actieve verdediging bij een mogelijke confrontatie. Bovendien riep hij burgers, reservisten, milities en jongeren op om zich te mobiliseren en zelfs schiettrainingen te volgen. “We zijn een fatsoenlijk, gelukkig volk, maar ook een volk van trotse strijders.”
Volgens Maduro zijn de Amerikaanse acties een bedreiging voor de soevereiniteit van Venezuela. De Venezolaanse regering ziet de Amerikaanse operatie dan ook niet louter als drugsbestrijding, maar als een vorm van agressie en druk op het regime. Het is een publiek geheim dat het echte doel van de Amerikaanse president een regimewissel in Venezuela zou zijn.
Belangrijke motief: olie
Het belangrijkste motief voor een mogelijke regimewissel is waarschijnlijk grondstof, meer bepaald olie. Volgens de Amerikaanse Energy Information Administration (EIA) bevindt momenteel een vijfde van alle wereldwijd winbare petroleum zich in Venezuela.
Toch produceert het land veel minder olie dan ongeveer tien jaar geleden. Toen Maduro in 2013 aan de macht kwam, werd de productie verlaagd door een combinatie van politieke beslissingen, economische problemen, sancties en wanbeheer.
Sancties voor Venezuela
Onder andere de VS, maar ook andere landen legde Venezuela verschillende sancties op wegens schending van de democratie, corruptie binnen het regime en mensenrechtenschending. Daardoor mochten grote bedrijven zoals Chevron, Shell en Total niet meer investeren, waardoor zij hun activiteiten sterk moesten terugschroeven.
Het PDVSA, het Venezolaanse staatsoliebedrijf, had daardoor minder geld, minder technologie en minder onderdelen om machines te repareren. Zo raakten olieplatformen, raffinaderijen en pijpleidingen in verval. Bovendien werd PDVSA toen politiek gecontroleerd door de regering en gebruikt voor politieke projecten in plaats van investeringen.
Gouden zaken voor Amerikanen
Waarom wil Trump dan zo graag die grondstof hebben? De VS staat momenteel op kop in de wereldwijde olieproductie. Ze vervaardigen zelf ook ontzettend veel Amerikaanse olie, alleen is dat de lichte, zoete soort. Perfect om brandstof van te maken, maar voor veel industriële doeleinden hebben zij zware en zure olie nodig. Die moeten ze dus importeren, en Venezuela staat vierde op de lijst als bron.
De Amerikanen kunnen dus gouden zaken doen met een gewilliger regime en een hogere productie in een zo naburig land. Alleen zou Venezuela 58 miljard dollar (ongeveer 50 miljard euro) moeten investeren om terug te keren naar het oude hoge productieniveau. Enkel repareren wat er nu al staat, kost naar schatting ook al zo’n 7 miljard dollar (ongeveer 6 miljard euro).
Geostrategische invloed op wereldmarkt
Zo’n gigantische onderhouds- en hersteloperatie kost dus tijd, want Venezuela kan niet zomaar ‘de kraan opendraaien’. Ook al komt er morgen een nieuwe regering, zou het nog jaren duren voordat de olieproductie weer op het oude niveau zit.
Maar als de VS toegang krijgt tot deze olie, kunnen ze meer olie op de wereldmarkt brengen en dat heeft een grote invloed op de wereldolieprijs. Want meer olie op de markt, betekent een daling in de prijs. Bovendien krijgt de VS hierdoor ook geostrategische invloed en verzwakt het tegenstanders zoals Rusland en de OPEC-landen die afhankelijk zijn van hoge olieprijzen.
Het ultimatum van president Trump
Op 21 november telefoneerde Trump dan ook met Maduro. Daarin gaf hij de president van Venezuela een ultimatum: hij en zijn familie kregen een week om Venezuela te verlaten voor een land naar keuze.
Maduro liet zich niet intimideren door Trump en bleef voet bij stuk houden. Nadat de ‘deadline’ verstreken was, verscheen Maduro in het openbaar met de boodschap dat hij niet zal plooien onder de druk vanuit de VS. “Wij willen vrede. Maar dan wel vrede met soevereiniteit. Vrede met gelijkheid. Wij willen niet de vrede van slaven, noch de vrede van koloniën.”
Bondgenoot Rusland
Maduro had de spanningen blijkbaar juist ingeschat, want begin november vroeg het al militaire steun aan een van zijn bondgenoten, Rusland. Ze vroegen onder andere herstellingen aan Russische Sukhoi-gevechtsvliegtuigen, upgrades van radarsystemen en de levering van raketsystemen.
Rusland reageerde bereid te zijn Venezuela te helpen en waarschuwde dat het zijn nieuwste wapensystemen kan leveren aan het regime van Maduro. Ook zou Moskou Venezuela kunnen voorzien van Oreshnik-raketten. Dat zijn hypersonische raketten met een bereik van meer dan 4.800 kilometer. Die afstand kan je vergelijken met een autorit van Antwerpen naar Malaga en terug.
Niet meer ‘of’, maar ‘wanneer’
Recent liet president Trump weten dat de VS naar eigen zeggen 85 procent van de drugssmokkel over zee heeft weten te stoppen, onder andere door de aanvallen op “drugsboten”. Maar volgens Trump plant de VS “erg binnenkort” ook militaire acties op het vasteland van Venezuela. “We zullen ze ook over land stoppen. Over land is gemakkelijker. Dat zal heel weldra starten, we hebben ze gewaarschuwd. Stop met vergif naar ons land te sturen.”
Het lijkt dus niet langer de vraag of er een Amerikaanse invasie in Venezuela komt, maar eerder wanneer die invasie zal beginnen.
Polaris/Photo News
Maduro liet zich niet intimideren door Trump en bleef voet bij stuk houden. Nadat de ‘deadline’ verstreken was, verscheen Maduro in het openbaar met de boodschap dat hij niet zal plooien onder de druk vanuit de VS. “Wij willen vrede. Maar dan wel vrede met soevereiniteit. Vrede met gelijkheid. Wij willen niet de vrede van slaven, noch de vrede van koloniën.”
Bondgenoot Rusland
Maduro had de spanningen blijkbaar juist ingeschat, want begin november vroeg het al militaire steun aan een van zijn bondgenoten, Rusland. Ze vroegen onder andere herstellingen aan Russische Sukhoi-gevechtsvliegtuigen, upgrades van radarsystemen en de levering van raketsystemen.
Rusland reageerde bereid te zijn Venezuela te helpen en waarschuwde dat het zijn nieuwste wapensystemen kan leveren aan het regime van Maduro. Ook zou Moskou Venezuela kunnen voorzien van Oreshnik-raketten. Dat zijn hypersonische raketten met een bereik van meer dan 4.800 kilometer. Die afstand kan je vergelijken met een autorit van Antwerpen naar Malaga en terug.
Niet meer ‘of’, maar ‘wanneer’
Recent liet president Trump weten dat de VS naar eigen zeggen 85 procent van de drugssmokkel over zee heeft weten te stoppen, onder andere door de aanvallen op “drugsboten”. Maar volgens Trump plant de VS “erg binnenkort” ook militaire acties op het vasteland van Venezuela. “We zullen ze ook over land stoppen. Over land is gemakkelijker. Dat zal heel weldra starten, we hebben ze gewaarschuwd. Stop met vergif naar ons land te sturen.”
Het lijkt dus niet langer de vraag of er een Amerikaanse invasie in Venezuela komt, maar eerder wanneer die invasie zal beginnen.
(Foto bovenaan: P-magazine/Will Oliver via Cnp/Polaris/Photo News/Pixabay)
