Van verplichte lectuur naar ongemakkelijke ouderavond.
Het onderwijs blijft zichzelf verbazen. Scholen controleren kinderen met spreekwoordelijke meetlatten op TikTok-verslaving, energiedrankjes en fout taalgebruik, maar ondertussen blijkt in een Antwerpse school doodleuk een porno-novel met expliciete seksuele geweldsscènes op de leeslijst van 14-jarigen te staan.
Niet ergens verborgen op een obscure website, maar gewoon tussen de “educatieve literatuur” voor een boekbespreking.
Pas nadat een ouder alarm sloeg over de expliciete pornografische tekeningen, haalde de Sint-Lutgardisschool de lijst offline. Drie jaar lang gebruikte de school die blijkbaar zonder dat iemand zich ooit ernstig had afgevraagd wat er eigenlijk in stond.
“We wisten het niet”
En daar kwam uiteraard meteen de klassieke onderwijsuitleg: niemand wist écht wat erin stond.
De lijst was gebaseerd op een oudere aanbeveling van een Nederlandse stripautoriteit. Leerkrachten zouden vooral naar samenvattingen en promotiebeelden gekeken hebben. En ja, dan kan het blijkbaar gebeuren dat een boek vol agressieve seksuele scènes geruisloos tussen de aanbevolen lectuur van tweedejaarsleerlingen terechtkomt.
Want zo gaat dat tegenwoordig wel vaker in het onderwijs: zolang iets “artistiek”, “maatschappelijk relevant” of “grafisch-literair” klinkt, verdwijnt elke vorm van gezond verstand plots achter een mist van pedagogisch jargon.
Alles moet bespreekbaar zijn. Tot ouders meekijken
Uiteraard volgde meteen ook de verplichte nuance: moeilijke thema’s zoals seksualiteit, burn-out, oorlog en zelfdoding moeten bespreekbaar blijven.
Dat klopt. Alleen is er nog altijd een verschil tussen moeilijke thema’s bespreken en veertienjarigen confronteren met expliciete pornografische tekeningen waar Tante Maria en nonkel Frans ongemakkelijk van worden.
Doch, in culturele middens blijft dat een gevaarlijk debat. Zodra iemand zich afvraagt of bepaalde inhoud misschien niet geschikt is voor kinderen, duikt ergens automatisch het woord “censuur” op alsof de Spaanse inquisitie opnieuw is binnengevallen in de lerarenkamer.
De generatie die overal “triggers” ziet… behalve hier
Wat deze zaak vooral pijnlijk maakt, is de ironie.
We leven in een tijdperk waarin scholen leerlingen waarschuwen voor “potentieel kwetsende inhoud”, woorden herformuleren om niemand te bruuskeren en complete lessen voorzien rond emotionele veiligheid.
Maar tegelijk belandt een strip met expliciete seksuele agressie probleemloos op een leeslijst voor pubers, zonder dat blijkbaar iemand even effectief door het boek bladerde. Tot een ouder het wél deed. En plots ging de leeslijst offline alsof iemand per ongeluk het verkeerde tabblad had geopend tijdens een smartboardpresentatie.
Het echte probleem? Niemand kijkt nog écht
De school excuseerde zich ondertussen en het boek verdwijnt van de lijst. Eind goed, al goed. Toch?
Alleen toont het incident vooral hoe onderwijs steeds vaker draait op copy-pastepedagogie: lijsten worden overgenomen, methodes doorgeschoven en aanbevelingen blind gerecycleerd omdat niemand nog tijd heeft om alles zelf grondig te bekijken.
En dus krijg je dit soort hallucinante situaties waarin volwassenen achteraf collectief verklaren dat ze eigenlijk niet goed wisten wat kinderen precies moesten lezen.
Een geruststellende gedachte voor ouders.
(Foto: PD)
