Twee landen onder één vlag
The New York Times gebruikt Pommelien Thijs als illustratie van een Belgische realiteit die zelfs in een geglobaliseerde muziekwereld overeind blijft. Terwijl artiesten als Rosalía, BTS of Måneskin aantonen dat taal steeds minder een obstakel vormt voor internationaal succes, blijft België opvallend opgesplitst langs de taalgrens.
Aan Vlaamse zijde is Pommelien uitgegroeid tot een cultureel fenomeen. Haar nummers domineren streamingplatformen, haar concerten verkopen in recordtempo uit en haar naam is intussen bekend van de kleuterklas tot het rusthuis.
Maar amper enkele tientallen kilometers zuidelijker verandert het plaatje drastisch.
"Wie is die vrouw eigenlijk?"
De Amerikaanse krant beschrijft hoe Pommelien vijf keer de AFAS Dome wist uit te verkopen, goed voor telkens ongeveer twintigduizend bezoekers. Terwijl duizenden fans woord voor woord meezongen met hits als "Atlas", bleef een groot deel van Franstalig België met een simpele vraag achter.
Wie is Pommelien Thijs?
Zelfs de Franstalige openbare omroep zag zich volgens The New York Times genoodzaakt om via sociale media een korte uitlegvideo te publiceren om uit te leggen wie de mysterieuze Vlaamse superster precies was.
Het soort situatie dat in veel andere landen ondenkbaar zou zijn.
De laatste muur van België
Volgens muziekrecensent Nick De Leu, geciteerd door de krant, ligt de verklaring voor de hand. België beschikt in de praktijk over twee afzonderlijke muziekmarkten.
Radiozenders, televisieprogramma's, hitlijsten en mediaplatformen opereren grotendeels naast elkaar. Vlaamse artiesten bereiken zelden een Franstalig publiek en omgekeerd. Wat in Antwerpen een monsterhit is, kan in Namen volledig onbekend zijn.
Ondanks streamingdiensten, sociale media en internationale platforms blijft de taalgrens voor Belgische artiesten vaak een hardere grens dan welke landsgrens ook.
Pommelien weigert haar succes te vertalen
Opvallend is dat Pommelien zelf weinig wakker lijkt te liggen van die verdeeldheid.
In haar gesprek met The New York Times maakt ze duidelijk dat ze geen plannen heeft om haar muziek aan te passen om andere markten te veroveren. Geen Engelstalig offensief, geen commerciële herpositionering en geen geforceerde internationale strategie.
"It is what it is", vat ze het droog samen.
Voor haar blijft taal de kern van haar muziek. Haar nummers vertrekken vanuit teksten, poëzie en persoonlijke verhalen. Dat creatieve proces aanpassen puur om een groter publiek te bereiken, voelt voor haar niet authentiek.
Ze geeft zelfs toe dat ze niet zou weten waar te beginnen als ze haar artistieke identiteit zou moeten herschrijven voor een internationale markt.
Van Vlaamse ster naar Belgisch exportproduct
Ironisch genoeg maakt net die koppigheid haar interessant voor buitenlandse media.
Waar veel artiesten hun lokale identiteit afschuren om internationaal verteerbaar te worden, blijft Pommelien net vasthouden aan haar Vlaamse wortels. En precies daardoor belandt ze nu in een van de meest invloedrijke kranten ter wereld.
The New York Times ontdekte niet alleen een Vlaamse popster. De krant ontdekte tegelijk een van de vreemdste Belgische paradoxen: een artiest die een land verovert zonder ooit het hele land te bereiken.
Misschien zegt dat uiteindelijk evenveel over België als over Pommelien Thijs zelf.
(Foto: screesnhot The New York Times)
