“Als je geflitst wordt, mag je dat tenminste op voorhand weten.”
Zo klonk het donderdag uit de mond van Vlaams minister van Mobiliteit Annick De Ridder (N-VA), die met een ferme ruk aan het stuur de koers van haar voorganger omgooit. Letterlijk. De waarschuwingsborden voor trajectcontroles op de gewestwegen komen terug. Jawel, dezelfde borden die eerder moesten wijken voor de logica van “wie snel rijdt, weet dat dat niet mag, bord of geen bord” – komen terug naar onze Vlaamse wegen.
Bord weg, boete binnen
Even terugspoelen naar 2022: toen vond Lydia Peeters (Open VLD) nog dat Vlaanderen een beetje op dieet moest – geen verkeersborden, geen overbodige signalisatie, gewoon gezonde snelheidsdiscipline op basis van gezond verstand. En dus verdwenen de borden die trajectcontroles aankondigden van de gewestwegen. Want, aldus Peeters, een snelheidslimiet is een snelheidslimiet. Geen bord nodig om dat er in te peperen. Tot daar de theorie.
De praktijk? De Vlaming reed vrolijk verder. En werd daarna vrolijk geflitst. Zonder dat hij wist wanneer, waar of waarom. En dus verdampte de publieke sympathie voor die slimme camera’s. Enter Annick De Ridder: de Antwerpse dame met de immer correcte knot en zin voor symboliek. Die wil terug naar wat ze noemt een “correctere aanpak”.
“Dat die borden zijn weggehaald, vind ik niet zo netjes”, klonk het in het parlement.
Transparantie boven taxatie?
Volgens De Ridder moet controle hand in hand gaan met draagvlak. Of met andere woorden: als de burger weet wanneer hij in de val rijdt, voelt het minder als een val. En dus: terug die waarschuwingsborden, zodat iedereen weer bij volle bewustzijn kan vertragen, net voor de camera.
Vooruit kon zich wel vinden in die logica. Kamerlid Stephanie Vanden Eede wil dat de effectiviteit van het systeem wel degelijk wordt opgenomen in de evaluatie van het bredere trajectcontrolebeleid. Want ja: als je de snelheid tempert, maar de boetebonnetjes opdrogen, snijdt het mes misschien iets minder aan twee kanten voor de staatskas.
“Misschien zorgt het ervoor dat er minder boetes zijn, maar dat maakt me niet uit,” aldus De Ridder. Wat haar wél uitmaakt? Dat de Vlaming zich rechtvaardig behandeld voelt – althans net voor hij de flitszone binnenrijdt.
CD&V ziet ook licht in de lens
Ook de christendemocratische kantlijn was zacht als fluweel. Kris Poelaert (CD&V) zag zelfs ruimte voor een “beslissingsondersteunende tool” . Want: geen borden en camera’s als extra belasting, maar als instrument voor verkeersveiligheid. En ja, als het even kan: geen camera’s puur om de gemeentekas bij te vullen. Een nobel streven, zolang men kan blijven doen alsof dat niet net is wat er nu al gebeurt.
Dus?
Het verkeersbeleid in Vlaanderen heeft alweer een groot sitcomgehalte: seizoenen veranderen, personages wisselen, maar het script blijft hetzelfde. Iedereen doet alsof de burger centraal staat, terwijl het echte debat draait om wat er onderaan het flitsbriefje staat. Nu goed, zolang er weer bordjes komen, weet de brave Vlaming tenminste wanneer hij zich moet gedragen.
(Foto: Shutterstock)
