De stoel die zwaarder weegt dan gedacht.
Er zijn van die momenten waarop het leven je niet langer vriendelijk toeknikt, maar je resoluut een stoel onder de kont schuift — een stoel die zwaarder blijkt dan je dacht. Voor Laura Tesoro is dit zo’n stoel. De opnames van ‘The Voice van Vlaanderen’ draaien op volle toeren, en voor het eerst zit ze er niet zomaar bij, nee: ze zit er. Als coach. Als gids. Als degene die moet weten waar de professionele weg naartoe gaat, zeg maar.
Van supercoach naar frontlinie
Jarenlang liep ze rond als de geheime superkracht van de show: de fluistercoach, de reddende engel die de afdankertjes van andere coaches zomaar transformeerde tot halve finale-materiaal. Het soort mens dat bewijst dat tweede keuze niet hetzelfde is als tweede rang. En nu zit ze dus zelf in die prestigestoel — geen afdankjes meer, geen achterpoortjes. Alleen frontlinie.
De rugzak van ervaring
In 2014 stond ze zelf te trillen op dat podium, een jonge artieste met meer zenuwen dan adem, die bij Koen Wauters onderdak vond en toch tot in de finale schopte. Runner-up, jawel, maar wel eentje die het licht in de ogen droeg van iemand die nog veel van plan is.
Die ervaring sleept ze nu mee als een rugzak vol precies die herinneringen die je coach maken: hoe het voelt om auditie te doen, hoe een keel plots kan gaan schuren van de zenuwen, hoe één woord van een coach je kan breken of net kan lanceren als een raket die niemand zag aankomen.
Het echte bewijs
En nu moet ze het bewijzen. Echt bewijzen. Niet met choreografieën, glitter of Eurovisie-energie, maar met keuzes. Met durf. Met dat instinct dat haar in The Voice Kids al vaker deed kiezen voor stemmen die aanvankelijk klonken als buitenbeentjes, maar uiteindelijk bleken te marcheren als kleine talentstormrammen.
De ultieme vraag
De vraag die boven het seizoen hangt: kan ze opnieuw de juiste stemmen redden, maar nu als eerste keuze, als volwaardige kapitein van haar eigen schip?
De stoel is zwaar. De verwachtingen nog zwaarder.
(Foto: Joel Hoylaerts / Photo News)
