De Vlaamse regering koopt zich in op Brussels Airport, en Brussel én Wallonië zien er vooral een bom onder België in. Terwijl Vlaanderen juicht over “verankering”, voelen de Franstaligen een nationale amputatie.
De Vlaamse Leeuw is geland op Zaventem, en het heeft 2,7 miljard euro belastinggeld gekost om hem daar neer te planten. Of beter: neer te rammen. Want de Vlaamse regering - gedirigeerd door Ben Weyts en gecoacht door de N-VA-strategie van “verovering via investering” - heeft zich een dikke vinger in de pap gekocht van Brussels Airport. Doel: “Vlaamse verankering” van wat zij beschouwen als een strategisch kroonjuweel. Gevolg: communautaire amok, gekrijs over institutionele afbraak, en een groeiende angst aan Franstalige zijde dat België stilaan uit elkaar wordt gekocht in stukjes tarmac en aandelenpercentages.
Zaventem als Vlaamse buitenpost
Volgens Weyts is de deal een meesterzet. Een strategische investering, jawel. Niet zomaar een luchthaven, maar “een poort naar de wereld die eindelijk meer Vlaams moet ademen.” In het Vlaams Parlement klonk de uitleg alsof Vlaanderen zojuist een veldslag had gewonnen. Niet met geweren, maar met cash.
Maar buiten het Vlaamse halfrond klonken andere geluiden. En die waren niet bepaald lovend.
Belgisch symbool? “Dat was vóór de verankering”
In Franstalig België – en dat betekent in dit dossier zowat alles wat ten zuiden van Vilvoorde ligt – is de reactie er één van complete verbijstering. “Federale afbouw!” roepen de socialisten. “Institutionele terugtrekking!” waarschuwen de centrumpartijen.
Voor de Franstaligen is Zaventem meer dan een luchthaven: het is ‘Bruxelles National’. Een nationaal symbool met net zoveel emotionele lading als Kuifje op zijn raket, Eddy Merckx op zijn fiets of Magritte met zijn bolhoed. Dat dat plots een beetje Vlaamser moet worden, voelt aan als een nationalistische annexatie. “Alsof de Vlaamse regering de Belgische vlag van de verkeerstoren heeft getrokken en er een Vlaamse op gespijkerd heeft,” zo klinkt het.
Dolimont: “Dit is geen liberalisme, dit is landjepik”
Zelfs Adrien Dolimont - de normaal bedaarde MR-minister-president van Wallonië - kon zijn verbazing niet onderdrukken. “Waarom zou je een luchthaven regionaliseren door private participaties op te kopen?” vroeg hij zich af. Een liberale geest, maar met een groeiende aversie voor Vlaams geïnspireerd staatsactivisme. In Wallonië kiezen ze net het omgekeerde pad: meer privé-investeerders, minder overheid in de cockpit. In Vlaanderen schuift de overheid gewoon zelf achter de stuurknuppel.
De boodschap van Dolimont is duidelijk: Vlaanderen koopt niet zomaar aandelen – het koopt invloed. En dus ook: lawaairegels, vliegroutes, en uiteindelijk: zeggenschap. Over iets wat tot voor kort nog als Belgisch eigendom gold.
Een Vlaamse Leeuw op de startbaan
Dat is ook wat de Vlaamse oppositie met stijgende verbazing gadeslaat. Egbert Lachaert (Open VLD) vraagt zich af waarom zijn eigen Vlaamse regering 2,7 miljard euro uitgeeft aan “een Vlaamse Leeuw op de landingsbaan” in plaats van aan mobiliteit, klimaat of onderwijs. Bij Groen noemt men het een “megalomane investering”, en bij Vooruit zien ze er gewoon een communautair breekijzer in. Zaventem als voorproefje van een België zonder Belgisch bindmiddel.
De federale regering zwijgt ondertussen als vermoord. Want met een belang van amper 25 procent plus één aandeel, moet zelfs de premier straks toekijken hoe Vlaanderen de agenda bepaalt. “Een hefboom voor evenwicht tussen de gewesten,” klonk het ooit. Vandaag is het vooral een hefboom om België nog een stukje losser te wrikken.
Een Vlaamse logica, een Belgische implosie
Bij opiniemakers klinkt dezelfde echo: de verankering in Zaventem is de zoveelste stap in een sluipend plan om België niet te splitsen met woorden, maar met financiële structuren. Een Vlaamse aandeelhouder hier, een bevoegdheid daar, een symbolische overname ginds – en voor je het weet, houdt België op te bestaan.
“Het lijkt misschien een zakelijke transactie,” zegt Alain Gerlache in ‘Het Nieuwsblad’, “maar het is een ideologische zet.” Zaventem staat niet op Vlaams grondgebied, maar het ligt er wel nét genoeg tegenaan om het stilletjes in te lijven. De luchthaven als trofee in de Vlaamse vitrine. Nog net geen vlag op het tarmac, maar geef het tijd.
(Fotomontage: PD)
