“Het sterkste bewijs tot nu toe voor leven buiten ons zonnestelsel.”
“Is er leven op Pluto”, zong ‘Doe Maar’. Het antwoord is/was : “Nee”. In ons zonnestelsel is er alleen leven op aarde. Maar rond de ontelbare andere planeten rond de ontelbare andere sterren, kan het bijna niet anders dan dat er elders - net als op aarde - een schitterend ongeluk van de cosmos heeft plaatsgevonden en er aldaar wat rondkruipt, loopt, vliegt of zwemt. Cambridge denkt overigens al plankton te ruiken op 124 lichtjaar van hier. Jawel, ze hebben wat ontdekt.
Wetenschappers van de Universiteit van Cambridge hebben namelijk met veel bombarie aangekondigd dat ze het sterkste bewijs tot nu toe hebben gevonden voor leven buiten ons zonnestelsel. Het gaat om de planeet K2-18b, waar blijkbaar iets in de lucht hangt dat verdacht veel ruikt naar wat hier op aarde vooral uit de kakkende kontjes van algen komt: dimethylsulfide.
Juist ja. Het allereerste kosmisch bewijs van een kosmisch darmgas.
Het onderzoek werd uitgevoerd met de hypersnelle en peperdure James Webb-ruimtetelescoop. Die ving signalen op die enkel op aarde worden geproduceerd door levend spul. In dit geval: DMS en DMDS, gassen die bij ons vooral uit de oceaanbodem komen rollen door het toedoen van marien fytoplankton.
Niet “we zijn niet alleen”, maar “misschien, wie weet, tenzij we ons vergissen”
Doch, opgelet. Het is nog te vroeg voor een vreugdedansje: hold your telescopes. De vorsers van Cambridge willen wel duidelijk maken dat ze niét beweren dat er effectief kleine groene mannetjes of interplanetaire bacteriënbendes rondzweven op K2-18b. Ze spreken over een “mogelijke biosignatuur”. In mensentaal: misschien is er leven, misschien is het gewoon kosmische boerenlucht.
Astrofysicus Nikku Madhusudhan – met een naam die klinkt als een vergeten Star Wars-personage – spreekt nochtans over een “baanbrekend moment”. Hij likt voorzichtig aan het woord ‘doorbraak’, maar lijkt bang dat het bijt. “Dit zou het keerpunt kunnen zijn in de zoektocht naar leven,” zegt hij, “maar we moeten tegelijk ook rekening houden met het feit dat het misschien gewoon een zuchtende komeet was.”
K2-18b: de Airbnb van het universum?
K2-18b is een soort superplaneet met een diameter van 2,6 keer die van de aarde en een massa van 8,6 keer onze blauwe bol. Ze cirkelt rond een rode dwergster in de “bewoonbare zone” – zeg maar dat ene plekje op de juiste afstand van de ster waar je net niet doodvriest of verbrandt. EVolgens sommigen zou het een zogenoemde “Hyceaanse wereld” zijn: oceaanplaneet met een dikke waterstofdeken en – als we de hype mogen geloven – het kosmische equivalent van een subtropisch zwemparadijs voor bacteriën.
De telescoop zag eerder al methaan en CO₂ opduiken in die planeetatmosfeer, maar nu komt er dus nog een potentieel luchtje bij. En wat voor één: DMS, het molecuul dat op aarde zo ongeveer synoniem is voor vismarkt op een warme dag.
Volgens Madhusudhan ligt de concentratie van die gassen op K2-18b duizenden keren hoger dan op aarde. Als daar leven zit, dan zit het er verdomme overvol. Maar... het kan ook zijn dat de hele planeet gewoon één grote stinkbom is waar ooit een reuzegrote komeet vol rotte eieren op is geknald.
“Rustig aan met die aliens!”
Niet iedereen wil mee op het ruimteschip richting galactisch enthousiasme. Wetenschappers van de Universiteit van Bern – altijd goed voor een nuchtere Zwitserse rem op het feest – wijzen erop dat K2-18b evengoed een gasreus kan zijn met magma-oceanen die naar zwavel winden ruiken. Of dat het gassen zijn die het gevolg zijn van ouderwetse kosmische bombardementen.
“Leven is één optie. Maar niet de enige,” zegt scheikundige Nora Hänni. Ze wil eerst alle andere verklaringen uit de weg ruimen – komeetinslagen, vulkanische uitbarstingen, scheten van zwarte gaten – vooraleer ze de aliens begint te groeten.
En dus?
(Nog)Geen nieuwe ET aan de intercom, geen eerste contact, geen tentakelmensen met vredesboodschappen in intergalactisch Esperanto. Maar wél een interessante hint dat we misschien, ooit, ergens... niet helemaal alleen zijn.
(Foto: Shutterstock)
