Mahdi zet Verlinden in de bloemetjes, Rousseau vertrouwt haar niet meer.
CD&V-voorzitter Sammy Mahdi prijst zijn minister Annelies Verlinden de hemel in, terwijl Vooruit-voorzitter Conner Rousseau zich openlijk afvraagt of ze nog te vertrouwen valt. Intussen ruikt het vooral naar een zoveelste ronde politieke positionering in aanloop naar de begrotingsstrijd.
De Wetstraat zou de Wetstraat niet zijn zonder een beetje strategisch theater op het moment dat de begroting eraan komt. Terwijl de miljarden nog niet eens op tafel liggen, wordt er al lustig geschoten met morele standpunten, persoonlijke appreciaties en hier en daar een vleugje verontwaardiging.
CD&V-voorzitter Sammy Mahdi nam in Terzake opnieuw de rol op van huisadvocaat voor minister van Justitie Annelies Verlinden. Volgens hem zou de politiek er “beter uitzien” met meer mensen zoals zij: correct, sereen en vooral niet te happig om slechte akkoorden te verkopen als politieke overwinning.
In Mahdi’s versie van de Wetstraat is Verlinden de zeldzame politicus die nog weigert om van compromissen een tapijtenhandel te maken. Alleen: in dezelfde Wetstraat staan de andere spelers net te dringen om hun eigen versie van de realiteit zo luid mogelijk in de markt te zetten.
De vrouw die “te braaf” is voor de politiek
Volgens Mahdi is de kritiek op Verlinden niet alleen overdreven, maar vooral “bijzonder triest”. De minister zou zich netjes aan de gemaakte afspraken houden en intussen proberen om dossiers rond ethische thema’s op een rustige manier vooruit te duwen.
Maar net die houding — te correct, te voorzichtig, te weinig politiek opportunistisch volgens sommigen — zorgt tegelijk voor frictie binnen de coalitie. In de Wetstraat is “sereen en correct” soms gewoon een andere term voor “niet snel genoeg mee in het spel”.
Rousseau zet de toon: vertrouwen is geen automatisme
Aan de andere kant van het spectrum staat Vooruit-voorzitter Conner Rousseau, die duidelijk minder onder de indruk is van diezelfde aanpak. Volgens hem is het niet de eerste keer dat Verlinden in gevoelige dossiers “brokken maakt” en rijst de vraag of er nog voldoende vertrouwen is om verder te werken.
Vooruit wil de wetgeving rond onder meer abortus uitbreiden, terwijl CD&V stevig op de rem blijft staan. Het resultaat: een klassiek ideologisch steekspel, verpakt in termen als “sereniteit”, “afspraken” en “Atoma-schriftjes”. Probeert Rousseau zijn socialistisch zieltje te redden, wetende dat er bij de aankomende begroting maatregelen zullen worden goedgekeurd die allesbehalve socialistisch zullen heten?
Atoma-politiek en andere ficties
Die beruchte schriftjes, waarin coalitieafspraken netjes worden bijgehouden, zijn intussen uitgegroeid tot het symbolische bewijs dat politiek tegelijk heel officieel én opvallend rekbaar kan zijn.
Want wat op papier een strak akkoord lijkt, wordt in de praktijk vooral een discussie over interpretatie, timing en politieke winst. Of zoals het hier vertaald wordt: wie vandaag lof zingt, bereidt morgen al de aanval voor.
En de begroting? Die komt nog
Onder de oppervlakte speelt natuurlijk iets anders: de nakende begrotingsonderhandelingen, waar iedereen zijn positie al zo comfortabel mogelijk probeert te zetten.
De lof van Mahdi en de kritiek van Rousseau lijken dan ook minder over Annelies Verlinden zelf te gaan, en meer over de klassieke Wetstraat-reflex: wie zich het luidst uitspreekt vóór de onderhandelingen, hoopt straks iets zachter behandeld te worden aan de onderhandelingstafel.
Of vertaald in minder politieke taal: in de Wetstraat wordt zelden iets gezegd zonder dat er iets achter zit.
(Foto:Joel Hoylaerts/Photo News)
