Theo Francken, de man die ooit het migratiebeleid op zijn eentje op de kaart zette, heeft het land opnieuw in rep en roer gebracht. Niet met een nieuw wetsvoorstel, niet met een grensbeleid, maar met... een ovenschotel.
Op Facebook deelde de minister van Defensie trots dat zijn kinderen kip in de oven wilden, terwijl hij zelf zin had in tomates farcies, met het tomatensausje apart, uiteraard. Een brave huisvader, zo leek het, die zijn volgers om kookadvies vroeg: “Hoe maak ik die saus lekker?”
Maar wat een onschuldig keukentafelmomentje moest worden, veranderde al snel in een nationaal steekspel. Al snel stond Theo’s commentsectie in brand. Wat begon als een recept, eindigde in een digitale volksjury die zich niet liet temperen door olijfolie of sjalot.
Volgens sommigen mocht Theo gerust een extra drone toevoegen aan zijn gerecht. Anderen vonden dat hij voor zijn sausje beter eerst een nachtvergadering kon beleggen, uiteraard mét nachtpremie, want dat hoort zo bij de heren poenscheppers-ministers. Weer anderen wezen fijntjes op het feit dat zijn zeventienjarige rekruten ook geen menukaart krijgen, en dat Theo dus maar beter zijn kip kon eten zoals het hoort: zonder morren.
En dan waren er nog de meer maatschappijkritische reacties, het soort waarmee een gemiddelde Facebookkeuken al snel verandert in een politieke arena. “Jullie hebben tenminste nog de keuze,” klonk het. “Er zijn Belgen die niet eens kip of tomaten op tafel krijgen omdat jullie ons kapotbelasten.”
Het is ergens aandoenlijk hoe zelfs een gerecht bij Francken politieke lading krijgt. De man probeert gewoon zijn tomatensaus op smaak te brengen, en half België kruipt in de loopgraaf. In plaats van een rel over migratie of legerdienst, een soort van rel over gehakt in tomaten.
Of het hem zal deren? Waarschijnlijk niet. Theo lijkt ons het soort man dat zijn gehakt met evenveel overtuiging rolt als zijn beleidsvoorstellen.
