‘Ik kan me niet inbeelden dat hij er niet meer is.’
Er zijn van die momenten waarop zelfs glitter en camera’s geen houvast meer bieden. Waar de perfect gekapte glimlach breekt, en je plots iemand ziet zonder podium, zonder spotlicht. Dat was Laura Tesoro, te gast bij Peter Van de Veire in De Zandloper. Geen podiumlicht, geen juryknoppen. Alleen Laura, woorden en een stilte die te lang bleef hangen.
Leven zonder spijt
Ze probeerde het aanvankelijk nog luchtig te houden — dat ze leeft zonder spijt, dat elke dag telt, dat ze niet bang is voor de dood. Maar ergens halverwege de zin brak er iets. Alsof ze struikelde over haar eigen eerlijkheid.
“Moest het nu gedaan zijn, heb ik nergens spijt van,” zei ze. En even leek ze het te menen. Tot het gesprek een bocht nam richting verlies. Niet het grote abstracte verlies waar je filosofisch over kan doen, maar het kleine, rauwe: iemand kwijt zijn.
De angst voor verlies
“Ik ben banger om iemand anders te verliezen dan om zelf dood te gaan,” zei ze zacht. Een zin die bleef hangen.
En dan kwam hij ter sprake. Haar lief. De jongen die niet meezingt, niet danst op het podium, maar er wel elke dag is. “Ik kan me niet inbeelden dat ik wakker word en hij er niet meer is,” fluisterde ze, terwijl haar stem brak. “Dat ik niet meer kan vertellen hoe mijn dag was. Ik deel alles met hem. Hij is mijn beste vriend.”
De vrouw achter de glimlach
Het is een zeldzaam moment, zo’n blik achter het decor. Laura Tesoro, die meestal klinkt als een refrein dat je niet uit je hoofd krijgt, sprak nu als iemand die gewoon bang is om te verliezen wat haar mens maakt.
Ze zei het zonder ironie, zonder show. Geen groot drama, geen orkest op de achtergrond. Alleen de simpele waarheid van iemand die even niet wist wat ze met haar hart aan moest.
En ergens is dat het mooiste wat ze in jaren heeft laten horen. Geen hit, geen hitlijst, maar een zinnetje dat nazindert — omdat het echt was.
(Foto: Joel Hoylaerts/Photo News)
