“Onze vrijheid is sinds 1945 nooit meer zo bedreigd geweest.”
Emmanuel Macron laat zich niet tegenhouden door begrotingsnuchterheid of electorale voorzichtigheid. Aan de vooravond van de Franse nationale feestdag kondigde de president aan dat hij de defensie-uitgaven van zijn land nog maar eens wil opkrikken. Niet zomaar een symbolisch duwtje, maar een stevige financiële injectie: 3,5 miljard euro extra in 2026 en nog eens 3 miljard bovenop het budget van 2027. Daarmee zou Frankrijk tegen het einde van Macrons ambtstermijn een defensiebudget van 64 miljard euro per jaar tellen – een verdubbeling tegenover tien jaar geleden. De man die ooit startte als progressieve hervormer, eindigt zijn regeerperiode blijkbaar als gespierde strateeg.
De echo van De Gaulle
Voor wie de theatrale inslag van Macron kent, komt dit niet als een verrassing. De president heeft al langer de neiging zich op te werpen als de redder van de natie, de visionair van het continent en, indien mogelijk, de ‘grote Fransman’ van zijn generatie. Het liefst zou hij met een biografie eindigen waarin hij in één adem wordt genoemd met De Gaulle en Napoleon – en dat vraagt nu eenmaal om meer dan alleen pensioenhervormingen en diplomatiek ballet. In zijn hoofd draait allicht al de titel mee van het toekomstig schoolboek: Macron, l’homme du redressement militaire français.
Geen vrede meer zoals toen
In zijn toespraak liet Macron er dan ook geen twijfel over bestaan dat we volgens hem aan de rand van de afgrond staan. “Onze vrijheid is sinds 1945 nooit meer zo bedreigd geweest,” klonk het plechtig. Hij verwees uitdrukkelijk naar de Russische dreiging, maar ook naar de wankelende internationale orde en de onvoorspelbaarheid van Amerikaanse steun. Volgens Macron leven we niet langer in het comfort van de naoorlogse vrede die onze ouders gekend hebben, maar in een tijdperk van strategische instabiliteit en geopolitieke erosie.
Een handige analyse voor wie zijn politieke erfenis wil laten samenvallen met nationale waakzaamheid. Want waar je oorlog ruikt, mag je uitgaven rechtvaardigen. En waar de dreiging groeit, daar floreert het leiderschap van wie durft te beslissen. Macron weet het als geen ander: angst is politiek kapitaal.
Jongeren, het vaderland roept
De president kondigde ook aan dat hij “een nieuw kader” wil creëren waarin jongeren zich militair kunnen vormen en dienstbaar opstellen voor Frankrijk. Wat dat concreet betekent, blijft voorlopig vaag, maar het past in het bredere plaatje: een versterkte Franse defensie die opnieuw nationaal bewustzijn en discipline ademt. Alsof Macron de republikeinse waarden wil koppelen aan een vleugje militaire pedagogie. Of in eenvoudiger termen: de jeugd mag weer leren marcheren.
Zonder schuld? Geloof het maar
Hoewel de president benadrukt dat de herbewapening niet mag leiden tot een stijgende staatsschuld, blijft het voorlopig een raadsel waar die miljarden vandaan moeten komen. Want Frankrijk, met een begroting die al jarenlang flirt met Europese waarschuwingen, zal niet zomaar uit de broekzak 6,5 miljard euro toveren. Tenzij men elders begint te snoeien – al horen we daar voorlopig weinig over. Wat we wél horen, is het tromgeroffel van een leider die in zijn nadagen nog één keer de geschiedenis wil betreden. Niet als manager, maar als man met een missie. En wie weet, als het van hem afhangt, ook met een standbeeld.
(Foto: Shutterstock)
