In 2023 kregen maar liefst 23.032 mensen zonder papieren in ons land dringende medische hulp terugbetaald. Kostprijs voor de federale overheid: 80,7 miljoen euro. Daarbovenop draaiden de OCMW’s nog voor extra miljoenen op. Dat blijkt uit een recent rapport van het Rekenhof.
Opvallend detail: die miljoenen vloeien naar een regeling die eigenlijk bedoeld is voor dringende hulp, terwijl de regering ondertussen 907,5 miljoen euro wil besparen in de gezondheidszorg voor de eigen bevolking. Nieuwe sociale bijdragen op gewone medicijnen brengen nog eens 26,2 miljoen extra lasten op. En minister Frank Vandenbroucke (Vooruit) denkt er zelfs aan om de remgelden bij doktersbezoeken te verhogen.
Volgens critici is dat hallucinant. “Onze mensen betalen steeds meer voor minder zorg, terwijl illegalen alle uitzonderingen genieten,” klinkt het bij Vlaams Belang. Het Rekenhof wijst al jaren op een aanhoudende stijging van deze uitgaven, terwijl de spelregels flou blijven.
Want wat heet eigenlijk “dringende medische hulp”? De wetgever legde nooit precies vast welke zorgen wel of niet in aanmerking komen. In de praktijk gaat het, zo signaleren zorgverleners, vaak niet om levensbedreigende situaties, maar ook om planbare ingrepen zoals orthodontie, oogcorrecties of zelfs fertiliteitsbehandelingen.
Een hartinfarct of een open beenbreuk? Uiteraard moet dat geholpen worden. Maar een beugel of een ooglaserbehandeling met overheidsgeld? Zelfs artsen op het terrein vinden dat absurd. Het Vlaams Belang pleit daarom voor heldere criteria, een vaste lijst van wat echt dringend is, én een onafhankelijke arts die elk dossier toetst.
Of er effectief wordt ingegrepen, is een andere vraag. Intussen blijft de factuur stijgen – en betaalt de Belgische belastingbetaler steeds meer voor een systeem waar de grenzen tussen noodhulp en luxe-ingrepen almaar vager worden.
