Scheiden doet lijden, of toch niet?
Er zijn breuken die klinken als brekend glas. En er zijn breuken die fluisteren. Bij Werner De Smedt, 55, was het dat laatste: een zucht in Instagram-vorm, een boodschap die niet schreeuwt maar zalft. De ‘Familie’-acteur en Julie Bafort (47) gaan na 21 jaar elk hun eigen weg, alsof ze samen een roman hebben uitgelezen waarvan het einde niet onvermijdelijk was, maar wel onafwendbaar.
Op sociale media klinkt het bijna sereen: “Na 21 jaar samen nemen we afscheid van ons huwelijk.” Alsof twee mensen na een lange rit de motor uitzetten, elkaar nog even aankijken en zeggen: “We zijn hier geraakt. Verderop is het solo.” Warm, ja. Maar warm kan zwaar zijn. Liefde gaat nooit echt weg, ze verandert alleen van stoel.
Gedeelde jaren, gedeelde zinnen
Ze schrijven dat ze “zoveel gedeeld en opgebouwd” hebben. En dat blijft zo — want herinneringen zijn koppig, die laten zich niet scheiden. Wie twintig jaar leven deelt, bezit een gedeeld archief: vakanties die naar zonnecrème ruiken, discussies die naar maandag smaken, een leven dat in dozen past maar eigenlijk te groot is om te verhuizen.
Toch is er geen oorlog, geen storm. Alleen een soort volwassen stilte. “We houden nog steeds van elkaar, blijven zorgzaam aanwezig als vrienden.” Het klinkt als het soort liefde dat zich herschikt: een zetel die je verplaatst omdat ze elders beter staat, maar die je niet het huis uit krijgt omdat ze bij het interieur hoort.
Een gezin als constellatie
Er is Roman, 16, hun zoon. En er zijn Lowie en Emile, de jongens die Werner er als stiefvader bij kreeg en wie hij, naar alle waarschijnlijkheid, niet zomaar zal loslaten. Bronnen van licht, zegt men dan. Drie jongens die nu elk hun eigen manier zullen vinden om dit nieuwe hoofdstuk te lezen.
De Smedt en Bafort blijven dankbaar, schrijven ze. En dankbaarheid is een vreemd beest: het bijt niet, het strijkt eerder langs je heen. Het zegt niet dat de liefde dood is, alleen dat ze van vorm is veranderd.
En zo eindigt het — niet met deuren, maar met woorden
Geen moddergevecht. Geen headlines die druipen van drama. Alleen twee mensen die na meer dan twee decennia besluiten dat hun verhaal in deze vorm af is. Niet mislukt, niet gescheurd — afgerond.
Een huwelijk dat eindigt met respect. Mogen we het een zeldzaamheid noemen?Misschien is dat het ook wel.
(Foto: Joel Hoylaerts/Photo News)
