Leve Belgistan: eerst weg, dan terug. Factuur volgt.
Vlaams mobiliteitsminister Annick De Ridder (N-VA) besliste eerder al dat alle trajectcontroles op gewestwegen opnieuw aangekondigd moeten worden met een verkeersbord. Leve het politieke ego! Haar voorganger Lydia Peeters (Open VLD) had diezelfde borden nog maar net laten verwijderen — precies om de “wildgroei aan verkeersborden” tegen te gaan. Leve het politieke ego! Je kan grappig lopen doen over deze politieke stoelendans, ware het niet dat wij - Jan met de pet - er stevig mag voor betalen. Moet kunnen in tijden van besparen, toch?
Van opruimen naar herplaatsen
Het was de vorige Vlaamse regering die besloot om het aantal verkeersborden te beperken. Volgens Peeters moest het duidelijker worden: één bord dat de snelheidslimiet aangeeft, volstaat. De extra waarschuwing dat een trajectcontrole eraan komt, was volgens haar overbodig en zelfs contraproductief. De operatie om al die borden te verwijderen kostte de Vlaamse belastingbetaler toen 43.000 euro.
Maar De Ridder komt drukt een nieuwe/eigen stempel op het mobiliteitsbeleid, ziet het anders. Zij vindt dat bestuurders wél moeten worden gewaarschuwd, omdat handhaving “een middel is, geen doel op zich”. In haar visie moeten trajectcontroles bijdragen aan verkeersveiligheid, niet aan overheidsinkomsten. Een steek richting de vorige regering, die volgens haar de flitscamera’s vooral als verdienmodel behandelde.
Het gevolg van deze nobele visie, komt wel met een minder nobele factuur: honderden nieuwe borden worden opnieuw geplaatst langs Vlaamse gewestwegen. Kostprijs van de operatie? 171.900 euro. Samen met de vorige ronde van afbraakwerken komt het totaal dus boven de tweehonderdduizend euro uit — geld dat enkel dient om de ene beleidskeuze te vervangen door de volgende.
Een politiek rondje flitsflipperkast
In het Vlaams Parlement vroeg Vlaams Belang, dat evenmin fan is van trajectcontroles, naar de rekening van die beleidsomkering. Het antwoord van De Ridder was droog: de plaatsing is al gestart, en zal nog tot begin volgend jaar duren. Voor gemeentelijke trajectcontroles blijft het aan de lokale besturen om te beslissen of ze waarschuwen of niet.
We blijven een beetje verweesd achter met het beeld van een Vlaanderen dat zijn mobiliteitsbeleid benadert als een flipperkast: bij elke wissel van minister verandert niet alleen het discours, maar ook het bord aan de weg, allemaal in naam van “duidelijkheid” en “veiligheid”.
In de praktijk is de boodschap aan de weggebruiker minder helder: wie door Vlaanderen rijdt, weet intussen niet meer of hij nu gewaarschuwd wordt, betrapt wordt, of gewoon betaalt voor de beleidswissel van gisteren. Hoe dan ook, de kostprijs van de vervanging bewijst dat er enorm veel trajectcontroles zijn in ons land
(Foto: Bert Van Den Broucke/Photo News/Shutterstock)
