Het Witte Huis heeft andere prioriteiten, Netanyahu mag doen wat hij wil.
De Amerikaans vastgoedbaas, turned wereldleider, Donald Trump heeft zijn vizier opnieuw gericht op het Midden-Oosten. Niet om hongerende kinderen in Gaza te zien bedelen om brood en hoop, wel om zijn zakenkaartje af te geven in de paleizen van de Golf. Terwijl de Israëlische tanks in Rafah al warmdraaien voor de finale etappe richting totale ontvolking, lijkt de voormalige vastgoedkoning vooral te dromen van deals, dollars en diplomatiek vuurwerk met Iran. En Gaza? Dat is decor. Hoogstens hinderlijk obstakel.
Terwijl de internationale gemeenschap nog snel wat verontwaardiging uit haar printer probeert te trekken, pakt Trump zijn koffers richting de zandbak. Op de routekaart: Saudi-Arabië, Qatar, en de VAE. Israël? Niet op de radar. Gaza? Onbestaande. Geen omweg naar Netanyahoes bunker. Geen symbolische foto met een VN-vrachtwagen vol meel. Geen blik op de ruïnes waar ooit scholen stonden. De man die ooit de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem verhuisde als huwelijkscadeau voor Bibi (Netanyahu), heeft zijn prioriteiten bijgesteld.
Gaza? Neveneffect. Deal first.
“Zijn echte doelen zijn een nieuwe nucleaire deal met Iran en het binnenharken van economische winsten in de Golf”, fluistert Didier Leroy van het Koninklijk Hoger Instituut voor Defensie in ‘De Morgen’. Wat voor de rest van de wereld een brandend humanitair inferno is, is voor Trump een detail op de achtergrond van zijn herverkiezingscampagne. Gaza is geen rampgebied, maar ruis.
En dat zint niet iedereen. Zelfs binnen Israël groeit het gemor. Amos Harel, militaire pitbull van Haaretz, noemt de houding van Trump “onverschillig tot gevaarlijk”. “Onze enige hoop is dat hij Bibi dwingt tot een gijzeldeal. Maar zelfs dat interesseert hem niet.” Want Trump, zo blijkt, is niet gekomen om vredesduiven los te laten. Hij is gekomen om dossiers af te vinken en machtsblokken te verschuiven.
De erfenis van een pyromaan
Toch was het ooit anders. Aan het begin van zijn eerste termijn leek Trump zowaar een president die Netanyahu kon intomen. Het Witte Huis zond drukgolven uit richting Jeruzalem, en zelfs Hamas hoorde plots het woord 'staakt-het-vuren' vallen. Maar dat vreedzaam intermezzo was van korte duur. Wat volgde, was een ongeziene vrijgeleide: eerst de Abraham-akkoorden, die Arabische staten hun principes lieten vergeten in ruil voor diplomatieke selfies, en daarna de financiële wurggreep op UNRWA, de levenslijn van miljoenen Palestijnen.
“Dat alles heeft het pad geëffend voor wat we vandaag zien”, zegt Midden-Oostenkenner Brigitte Herremans. “Trump gaf Israël het signaal: doe maar. En ze hebben dat begrepen.” Toen Trump in februari zijn plan dropte om van Gaza “de Rivièra van het Midden-Oosten” te maken – zonder Palestijnen, welteverstaan – was het plaatje compleet. Betonmolens in ruil voor bevolkingsuitwissing. Business boven barmhartigheid.
‘Wij gaan het regelen’
Sindsdien glijden we af in een cynisch toneelstuk. Israël brak eigenhandig het staakt-het-vuren, sluit hulpkonvooien buiten en dreigt met een finale ‘evacuatie’ van Gaza’s overlevenden richting een humanitaire dode hoek nabij Rafah. Daar, in tentenkampen onder drones en wolken stof, zouden Amerikaanse bedrijven voedselpakketten uitdelen. Show me the optics.
“Wij gaan het regelen. Mensen lijden. Wij brengen voedsel", zei Trump op maandag. Niet via de VN, niet met internationale coördinatie, maar met Amerikaanse labels en media-aandacht. Humanitaire hulp als promotiemateriaal. Gaza als brandingtool.
Hij ontmantelt doelbewust de bestaande hulpstructuren zodat Amerikaanse bedrijven de lakens kunnen uitdelen. En dat is een strategische toe-eigening van de crisis. In elk ander scenario zou dat kolonialisme heten. In Trumpland heet dat ‘business as usual’.
Koel verstandshuwelijk, hete kernramp
Toch is de relatie tussen Trump en Netanyahu geen passionele alliantie, maar een klassiek verstandshuwelijk op leeftijd. Elkaar nodig, maar elkaar niet kunnen uitstaan. Bibi vloekte al meermaals binnenskamers over Trumps wispelturigheid. Zeker nu The Donald op eigen houtje onderhandelt met Hamas en Israël publiekelijk toespreekt over ‘redelijkheid’ in Syrië. Broederschap is het niet. Opportunisme des te meer.
En dan is er nog Iran, de splijtzwam die het huwelijk naar de rand van de echtscheiding kan duwen. Terwijl Trump aast op een nieuwe atoomdeal met Teheran – mogelijk zijn grootste diplomatieke trofee sinds Kim Jong-un hem een brief schreef – staat Netanyahu te hyperventileren. Hij vreest dat het akkoord niet genoeg garanties bevat. Israël zou zelfs al klaarstaan om Iraanse nucleaire sites aan te vallen als de onderhandelingen een deal lijken te naderen.
“Trump geeft Bibi vrij spel in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever, in ruil voor stilte over Iran”, zegt Leroy. Een duistere koehandel die elk moment kan ontploffen. Want als Netanyahu zich gepasseerd voelt, kan het zomaar zijn dat hij op eigen houtje de lont in het kruidvat steekt. En dan zien we snel genoeg hoeveel vriendschap er werkelijk onder die formele knikjes en handdrukken schuilt.
Kortom: Trump komt niet naar het Midden-Oosten om vrede te brengen. Hij komt om pionnen te verzetten, dollars te verzilveren, en de geschiedenis naar zijn hand te zetten. Gaza is in dat plan geen prioriteit. Hoogstens een prijs. En Netanyahu? Die speelt het spel mee. Omdat hij weet dat Trump hem niet zal tegenhouden – zolang hij zijn mond houdt over Teheran.
(Foto: Shutterstock)
