Tuur Florizoone is componist, accordeonist en pianist — en een echte Brusselaar. In een openhartig gesprek vertelt hij over treuzelen voor een deadline, canard laqué, en waarom de Zinneke Parade hem elke keer opnieuw verbluft.
De man achter de muziek
Wie Tuur Florizoone omschrijft als een Gentse hippie, zit er lelijk naast. "Dat is de misvatting die het meest over mij bestaat", lacht hij. De man is door en door Brusselaar, en dat hoor je aan zijn verhalen over de stad.
Florizoone is geen gewone muzikant. Hij beheerst iets wat de meeste anderen niet kunnen: accordeon spelen op een hoge eenwieler. Een kunststuk dat meteen duidelijk maakt dat dit geen artist is die kiest voor de makkelijke weg.
Brussel als inspiratiebron
Gevraagd wanneer Brussel hem echt heeft verrast, antwoordt hij zonder aarzelen: de Zinneke Parade. "Telkens weer een bom van aanstekelijk optimisme", zegt hij. Die tweejaarlijkse parade, waarbij Brusselaars van alle achtergronden samen door de straten trekken, raakt hem telkens opnieuw.
Het zegt veel over hoe Florizoone naar zijn stad kijkt: niet als decor, maar als een levende gemeenschap. Eén waar hij ook figuren als Ka, de straatveger, even interessant vindt als koningshuizen. "Ka is iemand die iedereen moet leren kennen", vertelt hij — nadat hij ook zelf al met de Nederlandse koningin en haar familie heeft gesproken.
Creatief treuzelen
In het creatieve proces herkent hij een terugkerende valkuil bij zichzelf. "Treuzelen, ramen wassen, stofzuigen, het huis herinrichten — en dan nét voor de deadline in toptempo alles afkrijgen." Het klinkt chaotisch, maar het resultaat spreekt voor zich: zijn nieuwe album *White Paper*, samen met Anu Junnonen, is net verschenen bij Aventura Musica.
Koffie, noten en levenswijsheid
Florizoone deelt ook praktische levenstips. Zijn geheime kooktruc: amandelnoten en peperbollen bakken tot ze 'krak' zeggen, gedroogde rode pepers en rozemarijn toevoegen, en begieten met gezouten sojasaus. "Laten afkoelen en dan…" — de rest laat hij aan de verbeelding over.
Voor zichzelf trakteert hij zich op de sauna en op canard laqué — zij het nu met de wetenschap dat het geen eendensoort is. "Dat had ik pas op erg late leeftijd door dat iedereen al lang wist."
Zijn levensmotto? "Comme on a dit alors." Terwijl alles nog superwazig is — een quote die past bij iemand die gewend is om net op tijd de chaos om te buigen naar iets moois.
