Echt of niet echt, hoe zat dat ook alweer met die borsten van Véro?
Twintig jaar na haar “echtheidsscan” kijkt De Kock met afstand en mildheid naar een tijd waarin televisie nog schaamteloos was — en Vlaanderen collectief meekeek.
Er was een tijd dat televisie nog geen filter kende. Dat een Miss België in een roze badhanddoek voor een echo-apparaat ging liggen om heel Vlaanderen te tonen dat haar borsten écht waren. 2002 was dat. Véronique De Kock was 25, alom besproken, en het middelpunt van een nationale obsessie. Twintig jaar later, in ‘Kijken en kijken kijken’- een nieuw programma van Play -,blikt ze met een mengeling van relativering en verbazing terug op dat televisiemoment dat vandaag ondenkbaar zou zijn.
“Waar ik ook kwam, wat ik ook vertelde: het draaide altijd om mijn borsten”, zegt ze nu. “Zelfs op straat riepen mensen dingen. De tijden waren anders, maar het was op een bepaald moment écht niet meer plezant. Die echografie leek toen de enige manier om het gerucht te stoppen. Ik wilde dat hoofdstuk gewoon sluiten.”
Een ‘onderzoek’ dat geschiedenis schreef
De scène — Tanja Dexters naast de echotafel, de gynaecoloog met zijn echokop in de hand — werd destijds aangekondigd als een ludiek experiment, maar groeide uit tot een klein stukje Vlaamse tv-geschiedenis. “Dokter, zijn deze borsten echt?” vroeg Dexters. “Ja, honderd procent echt”, luidde het verdict.
“Het idee kwam van de makers van Mediamadammen,” vertelt De Kock. “Ik kende hen goed, en aanvankelijk zou ik zelf deel uitmaken van dat programma. Toen ze vroegen of ik voor de camera wilde bewijzen dat mijn borsten natuurlijk waren, dacht ik eerlijk: waarom niet? Ik wou gewoon dat gezeur van me afschudden.”
De strategie had echter het omgekeerde effect. “Plots beweerden mensen dat ik ze via onzichtbare wateroplossingen had laten vergroten,” lacht ze. “Soms leek het alsof er nóg meer over gepraat werd dan voordien. Op een bepaald moment dacht ik: ik zal het maar als een compliment zien, zeker?”
Wat toen televisie was
De Kock kijkt er vandaag met een zekere afstand naar. “Ik denk niet dat zoiets nu zelfs nog maar voorgesteld zou worden,” zegt ze. “Televisie was toen gewoon… anders. Grenzen waren vager, het bewustzijn kleiner. Ik ben daar ook niet in gedwongen — ik wilde dat zelf doen. En ik heb er geen spijt van. Het is wat het is.”
De nieuwe reeks Kijken en kijken kijken zet precies dat verschil in de verf: hoe de televisie van toen, met haar onbeschaamde directheid, nu wringt in het licht van onze tijd. Fragmenten die toen louter entertainment waren, voelen nu ongemakkelijk aan. Een presentator die naar iemands geslachtsdeel vraagt, een familieprogramma vol suggestieve camerahoeken — het hoort vandaag thuis in een museum van mediahistorie.
Achter de glimlach
Toch was niet alles wat we zagen even luchtig. Tijdens de opnames van de bewuste uitzending maakte De Kock een persoonlijk verlies mee. “Twee weken voordien had ik een miskraam gehad,” vertelt ze. “Tijdens de opnames legde de gynaecoloog voor de grap zijn echokop even op mijn buik, en Tanja riep enthousiast dat er misschien goed nieuws was. Dat deed pijn. Die hele rit naar huis heb ik geweend. Maar ik was niet boos — niemand wist dat toen.”
Vandaag is Véronique De Kock een gevestigde naam: presentatrice, radiostem, tafelspringer bij De tafel van Gert. Ze kijkt terug zonder rancune. “De tijden zijn veranderd, gelukkig maar. Vandaag mag je als presentator ook jezelf tonen, niet enkel een beeld. Toen waren we uithangborden. Nu mag je mens zijn. En dat is maar goed ook.”
Kijken en kijken kijken, elke zaterdag om 20 uur op Play.
(Foto: screenshot YouTube/Veronique De Kock Met Jambers/2010 Koen)
