“Jullie steunen monsterlijke terreur van Hamas.”
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu heeft opnieuw de internationale diplomatie ingeruild voor het geopolitieke equivalent van een caféscheldpartij. Aanleiding is de voorwaardelijke belofte van de Britse eerste minister Keir Starmer om tegen september de Palestijnse staat te erkennen. Een beleidsverklaring die in Londen werd gepresenteerd als een stap richting vrede, werd door Netanyahu geïnterpreteerd als een persoonlijke provocatie — met voorspelbare uitbarsting tot gevolg.
Op sociale media trok Netanyahu fel van leer: Starmer zou “Hamas belonen” en Groot-Brittannië in gevaar brengen door “een jihadistische staat” in het leven te roepen. Wie even niet oplette, had kunnen denken dat het hier ging om een directe oorlogsverklaring, niet om diplomatieke beleidslijnen. Netanyahu’s tirade was weinig minder dan een verbale luchtaanval, waarbij hij impliciet de Labour-leider afschilderde als een collaborateur van terrorisme.
Het is een vertrouwd patroon: zodra iemand, waar ook ter wereld, de koers van de Israëlische regering in Gaza durft te betwijfelen, komt Netanyahu niet met nuance of tegenargumenten, maar met de botte bijl. Of het nu om wapenembargo's, VN-resoluties of kritiek vanuit bevriende hoofdsteden gaat, telkens weer reageert de Israëlische leider met een mengeling van pathos, dreigement en scheldpartijen — een stijl die meer doet denken aan een buurtcrimineel die zijn territorium verdedigt dan aan een staatsman.
De diplomatie van de kogel
Dat Starmer in zijn communicatie nochtans expliciet benadrukte dat Hamas moet ontwapenen, de gijzelaars vrijlaten en geen enkele rol mag opeisen in een toekomstig bestuur van Gaza, werd door Netanyahu straal genegeerd. Voor de Israëlische premier telt slechts de ideologische lijn: wie zelfs maar suggereert dat er met Palestijnen moet worden gepraat, staat aan de verkeerde kant van de geschiedenis.
Met de rug tegen de muur
En toch is er meer aan de hand dan louter diplomatiek ongenoegen. Netanyahu voelt de druk stijgen, zowel binnenlands — waar hij worstelt met protesten, corruptieonderzoeken en militaire kritiek — als internationaal, waar het geduld met de ongebreidelde militaire operaties in Gaza eindelijk bijna is. Het vooruitzicht dat zelfs traditionele bondgenoten zoals het Verenigd Koninkrijk zich heroriënteren, tast zijn strategische fundament aan. En dus grijpt hij terug naar wat hij kent: polariseren, verdacht maken, dreigen.
Dat gedrag past in een bredere familiegeschiedenis van Israëlische hardliners, maar bij Netanyahu lijkt het haast genetisch: een instinctieve reflex om elke afwijking van zijn veiligheidsparadigma te zien als verraad. Tegenstanders? Verraders. Kritiek? Anti-Israëlisch. Diplomatie? Capitualtie.
De Houdini van het politieke overleven
Als premier is Netanyahu inmiddels de Houdini van het politieke overleven, maar tegelijk de sloper van het laatste restje diplomatieke verfijning. Subtiel is het allemaal niet. Eerder de retoriek van een leider die zich slechts nog in stand kan houden door continu een vijand te fabriceren.
In Netanyahu’s universum is er geen ruimte voor compromissen, slechts voor absolute trouw aan zijn militaire doctrine. Wie die lijn durft te verlaten — zelfs uit naam van vrede of menselijkheid — krijgt geen repliek, maar een scheldkanonnade. Het masker valt zo nu en dan af: de Israëlische premier bezit niet de subtiliteit van een staatsman, maar het temperament van een ordinair crapuul.
60.000 doden in Gaza? Volgens Netanyahu rechtvaardigen ze geen erkenning, geen hulp en al zeker geen staatsvorming. Alleen absolute onderwerping telt. De geschiedenis zal oordelen wie daar écht het terrorisme mee beloont.
(Fotomotage: screenshots YouTube)
