De volgende generatie Belgische ontwerpers wil niet alleen bepalen wat we dragen. Ze houdt zich ook bezig met meubels, muziek, beeldende kunst en technologie. Vanaf 1 oktober stelt MAD Brussels dertien pas afgestudeerde ontwerpers voor die de grenzen tussen al die disciplines verkennen. Misschien zitten daar wel de namen tussen die straks bepalen hoe België eruitziet.
Vergeet de volgende grote naam
De Belgische mode heeft geen gebrek aan gevestigde namen. De erelijst van onze ontwerpers leest ondertussen als een nationale modegeschiedenis, met namen die internationaal al lang geen introductie meer nodig hebben.
Maar vergeet even, bij wijze van oefening, wie we al kennen.
Vanaf 1 oktober loopt in MAD Brussels Future Generation: The MAD Graduation Show 2026, met dertien pas afgestudeerde ontwerpers uit mode en design. Tegelijk zet de instelling twintig jaar Belgische Designer of the Year-laureaten in de kijker.
Het contrast is interessant. Aan de ene kant staan de namen die hun plaats in de Belgische designgeschiedenis al hebben veroverd, aan de andere kant ontwerpers die nog maar net aan hun professionele leven beginnen.
En precies daar valt iets op. De jongste generatie lijkt minder geïnteresseerd in het maken van één perfecte collectie dan in het bouwen van een compleet universum.
Een kledingstuk is nog maar het begin
De klassieke modeontwerper ontwierp een collectie, koos een locatie voor de show, liet modellen over de catwalk lopen en wachtte vervolgens af wat de pers ervan vond. Dat model krijgt steeds meer concurrentie van een heel andere aanpak.
Een jonge ontwerper kan vandaag net zo goed een kledingstuk maken, een stoel ontwerpen, een video opnemen, een soundtrack samenstellen en een installatie bouwen. Vervolgens wordt alles online samengebracht in één visuele wereld. De grenzen tussen mode, interieur, beeldende kunst, muziek en performance zijn zo poreus geworden dat het soms moeilijk is om nog te zeggen wat precies het hoofdproduct is.
Misschien is dat ook niet meer de bedoeling. De collectie is niet noodzakelijk langer het eindpunt, maar een onderdeel van een groter verhaal.
De modeontwerper wordt een regisseur
Dat verandert ook de rol van de ontwerper. Wie vandaag een publiek wil bereiken, moet niet alleen kunnen ontwerpen, maar ook weten hoe een beeld werkt, hoe een ruimte aanvoelt en hoe een verhaal wordt verteld.
Instagram en TikTok hebben die ontwikkeling nog versneld. Een collectie krijgt vaak een eigen beeldtaal, een decor, een soundtrack en een reeks video's nog voor iemand het eerste kledingstuk in handen heeft gehad.
De ontwerper wordt daardoor steeds meer een regisseur. Niet noodzakelijk van een film, maar van een wereld waarin alles bij elkaar hoort. Een jas kan verwijzen naar een meubel, een meubel naar een sculptuur en een sculptuur naar een videoclip. Die videoclip brengt je vervolgens weer terug naar de collectie.
Het klinkt ingewikkeld, maar eigenlijk is het vrij eenvoudig: mensen kopen niet alleen een object, maar ook het verhaal errond.
België heeft daar een merkwaardige voorsprong
Dat België een vruchtbare bodem is voor dit soort ontwerpers, is geen nieuw verhaal. De Belgische mode heeft altijd al een zekere argwaan gehad tegenover het voor de hand liggende.
Van de Antwerpse Zes tot de ontwerpers die daarna internationaal doorbraken: Belgische mode heeft zelden uitsluitend gedraaid om de perfecte commerciële jurk. Er was altijd ruimte voor experiment, concept, architectuur, kunst en een flinke dosis eigenzinnigheid.
De nieuwe generatie bouwt daarop voort, maar doet dat in een wereld waarin de grenzen tussen disciplines nog veel verder zijn vervaagd.
Een ontwerper hoeft vandaag niet meer te kiezen tussen mode en kunst. Waarom zou je?
Van Antwerpse catwalk naar complete leefwereld
Dat zie je ook in de manier waarop hedendaagse modehuizen zich presenteren. De klassieke catwalk maakt steeds vaker plaats voor tentoonstellingen, performances, films, installaties en spectaculaire locaties.
Kijk maar naar Vogue World in Milaan, waar mode werd gekoppeld aan renaissanceambacht, industriële geschiedenis, la dolce vita en technologie. De kleding was belangrijk, maar vormde slechts één onderdeel van een veel groter spektakel.
De consument is ondertussen ook veranderd
Er is nog iets aan de hand. De consument leeft niet meer uitsluitend in de winkelstraat.
Een jonge consument ontdekt een ontwerper via TikTok, ziet vervolgens een campagne op Instagram, belandt op een website, ontdekt een meubelcollectie en koopt uiteindelijk misschien helemaal geen kleding, maar een object.
Dat klinkt als een probleem voor de klassieke mode-industrie, maar voor jonge ontwerpers kan het juist een enorme vrijheid betekenen. Ze hoeven niet noodzakelijk te concurreren met de grote modehuizen op hun eigen terrein. Ze kunnen gewoon hun eigen terrein creëren.
Een kledinglabel kan tegelijk een muziekplatform zijn. Een studio kan meubels produceren. Een ontwerper kan samenwerken met een kunstenaar, filmmaker of muzikant en zo een publiek bereiken dat nooit spontaan een modeshow zou bezoeken.
En het geld?
Natuurlijk zit er ook een minder romantische kant aan die ontwikkeling.
Een compleet universum bouwen kost tijd en geld. Fotografie, film, muziek, decors, installaties en sociale media zijn niet gratis. De droom van de ontwerper als multidisciplinaire kunstenaar kan daardoor snel botsen met de harde realiteit van productie, verkoop en zichtbaarheid.
De grote modehuizen kunnen zich zo'n wereld veroorloven. Een pas afgestudeerde ontwerper heeft doorgaans meer enthousiasme dan geld.
Dat maakt initiatieven als Future Generation belangrijk. Ze geven jonge ontwerpers niet alleen een podium, maar tonen ook dat experiment een plaats kan hebben voordat alles commercieel wordt dichtgetimmerd.
Wie bepaalt straks hoe België eruitziet?
Het draait niet om de vraag welke van de dertien jonge ontwerpers straks het grootste Instagramaccount heeft. Ook niet om wie de volgende Belgische Designer of the Year wordt, maar om welke ideeën blijven hangen.
Wie maakt kleding die over tien jaar nog relevant is? Wie ontdekt een nieuwe manier om mode met technologie te verbinden? Wie maakt van een meubel opnieuw een kunstobject? En wie vindt een nieuwe taal waarin mode, muziek, architectuur en film vanzelfsprekend samenkomen?
De vorige generaties moesten bewijzen dat Belgische mode internationaal kon meetellen. De nieuwe generatie hoeft dat gevecht niet meer op dezelfde manier te voeren. Ze kan vertrekken vanuit een veel bredere culturele omgeving waarin mode gewoon een van de vele manieren is om iets te vertellen.
Dat levert soms prachtige dingen op. Soms ook complete onzin.
Praktisch
Future Generation: The MAD Graduation Show 2026 loopt van 1 oktober tot en met 12 december 2026 bij MAD Brussels, Nieuwe Graanmarkt 10 in Brussel. De tentoonstelling is geopend van woensdag tot en met zaterdag, telkens van 11 tot 18 uur.
De toegang is gratis, maar reserveren is verplicht. Meer informatie vind je op mad.brussels
.
