Moeten we straks bang zijn van onze petekinderen?
“In wa veur ne wereld leven wij na”, getekend: Cois Backeljau. De brave man krijgt overschot van gelijk om die vraag te stellen. Wat lezen we vandaag? De leeftijd van delinkwenten daalt naar kleuterniveau. De cijfers van de jeugdparketten houden ons een spiegel voor waar we niet in willen kijken. Alsmaar jongere kinderen begaan misdaden. De samenleving staat erbij en kijkt ernaar. In 2024 werd een moord in Charleroi zelfs toegeschreven aan een zesjarig kind. Zes jaar. Net oud genoeg om te weten dat je je vingers niet in het stopcontact steekt, maar blijkbaar oud genoeg om iemand het hoekje om te helpen.
Jong en strafbaar
In totaal noteerden de jeugdparketten 163 dossiers voor moord of doodslag, een stijging ten opzichte van 157 in 2023. In zeven gevallen waren de verdachten tussen 6 en 12 jaar oud. Daarnaast werden 14.234 dossiers geopend voor opzettelijke slagen en verwondingen en 2.847 voor verkrachting en aanranding. De stijgende lijn is al een paar jaar zichtbaar, hoewel moord en doodslag in 2022 piekten met 199 zaken.
Trauma als cultureel erfgoed
Volgens Michèle Meganck, voorzitter van de jeugdrechtbank in Brussel, hebben veel van deze jonge daders zelf geweld ervaren. Ze nemen gedrag over dat ze zelf hebben gezien of ervaren. Soms heeft het getuige zijn van geweld nog meer impact dan het zelf ondergaan, klinkt het in ‘Het Laatste Nieuws’. Trauma verplaatst zich, als een kind dat de kamer binnenloopt terwijl het systeem toekijkt en niets doet.
Mentale gezondheid op de wachtlijst
De coronapandemie zou diepere problemen hebben blootgelegd. Wachtlijsten in ziekenhuizen en de geestelijke gezondheidszorg zijn angstaanjagend lang, waardoor veel jongeren geen toegang hebben tot de juiste zorg. Zonder begeleiding vergaan de kansen op herstel en leidt dat tot escalatie.
Een merkwaardige redenering en een bizarre situatie: ziekenhuizen nemen deze jongeren niet op, want “het zijn delinquenten die opvoeding nodig hebben”, terwijl jeugdinstellingen hen afwijzen omdat “zorg vooropstaat”. Meganck pleit voor een geïntegreerde aanpak, waar onderwijs en mentale gezondheidszorg hand in hand gaan. Zodat jongeren niet tussen wal en schip vallen – al lijkt het systeem intussen te sputteren. We proberen de redenering te volgen, maar laten we van daders geen slachtoffers maken, toch?
Somber vooruitzicht
O tempora, o mores. De maatschappij sputtert, de kinderen volgen dat voorbeeld, en wij kijken toe – verbaasd, verslagen, en tegelijk een beetje bang. Als een zesjarige kan moorden, wat staat ons dan nog te wachten?
De toekomst ziet er somber uit: jonge daders, overbelaste instellingen, en een samenleving die nauwelijks grip heeft op de chaos. De vraag dringt zich op: moeten we binnenkort bang zijn van onze eigen petekinderen? Of wat dacht je van deze: waar zijn de ouders?
(Foto: Shutterstock)
