Oog om oog, tand om tand.
In 1945, na de apocalyps van Wereldoorlog II, zweerden wereldleiders plechtig: “Nooit meer oorlog.” Een nobel streven dat nooit echt van de grond kwam. Mekaar uitmoorden plakt blijk meer aan het DNA van de mens, dan mekaar graag zien. Amerika dat zich Trumpiaans serveert als bewaker van de vrede, is sinds WO II eingelijk nooit echt in vrede geweest. Een overzicht:
Amerika’s eeuwige oorlogsgolven
De Verenigde Staten, ooit bevrijders van Europa, veranderden stilaan in interventionistische politieagenten van de wereldorde. Wat begon met heroïsche missies in Korea en Vietnam, escaleerde in een systeem van permanente oorlog. Van Irak tot Afghanistan, van Libië tot droneoorlogen in Jemen en Pakistan – het Amerikaanse leger staat niet stil. Sinds 1945 namen ze deel aan zeker 15–20 grootschalige oorlogen, zonder zicht op een einde of een exit-strategie.
Het global oorlogskaal-alarm
Wereldwijd waren er sinds 1945 meer dan 275 actieve conflicten. Burgeroorlogen in Afrika, sektarisch geweld in het Midden-Oosten, regionale opsplitsingen in voormalig Joegoslavië – het lijkt alsof elke generatie zijn eigen apocalyps moet meemaken.
"Nooit meer oorlog” is meer een slogan is dan een strategie
De Koude Oorlog overleefde twee supermachten, maar lokte honderden satellietconflicten uit. Vandaag verschuift de balans van de macht en die onvoorspelbaarheid is wellicht gevaarlijker dan de Koude Oorlog ooit was.
Economisch belang: Militaire industrieën zijn Big Business. Gewapende conflicten zijn lucratief – niet alleen voor wapens, maar ook voor logistiek, surveillance en wederopbouw.
Politiek gemak: Oorlogsretoriek is een beproefd middel om binnenlandse weg te moffelen of grenzen autoritair op te trekken. Het ‘oorlogsbureau’, van MIC tot ministeries, zit verweven in beleidsstrategieën.
Wat is “Nooit meer oorlog” vandaag nog waard?
Tweeënzeventig jaar na de definitieve overgave van Nazi-Duitsland is die belofte helemaal uitgehold. ‘Nooit meer oorlog’ is geen vice-versa verklaring – zolang belangen en macht politiek blijven besluiten, geen reëel mechanisme vrede afdwingt, is het niets meer dan een mooie slogan.
Wie werkelijk vrede wil, moet verder durven gaan dan plechtige woorden. Begin met duurzame diplomatie, transparante internationale instituties zonder veto of eigenbelang, militaire de-escalatie, en investeringen in welzijn: onderwijs en economische verdeling. Anders blijft het “nooit meer” een fata morgana – mooi om te wensen, maar dodelijk in de praktijk. Zolang macht, winst en angst regeren, zal "Never again" Nooit echt opnieuw zijn.
Lijstje
Sinds 1945 nam de Verenigde Staten deel aan een hele resem oorlogen en militaire interventies. De meest prominente zijn:
- Koreaanse Oorlog (1950–1953)
- Vietnamoorlog (1965–1975, Amerikaanse betrokkenheid)
- Golfoorlog (1990–1991)
- Kosovo‑oorlog (1999, door NAVO geleid met Amerikaanse rol)
- Afghanistan‑oorlog (2001–2021)
- Iraq‑oorlog (2003–2011)
- Interventies in Libië (2011, NAVO-luchtcampagne)
- Ongoing anti-terreur missies wereldwijd – onder meer in Somalië, Syrië, Jemen, Pakistan.
Tel je ook de vele kleinere interventies mee – van Grenada (1983) en Panama (1989) tot dronecampagnes en CIA-acties – dan kom je snel uit op meer dan 15 tot 20 oorlogen of grootschalige militaire campagnes sinds 1945.
Volgens datasets van het Uppsala Conflict Data Program en andere conflictstatistieken zijn er sinds 1945 in totaal zo’n 275 gewapende conflicten geweest wereldwijd. Dat omvat:
- Grote internationale oorlogen
- Burgeroorlogen (Syrië, Soedan, DR Congo…)
- Regionale conflicten (Balkanoorlogen, Groene Rivier-conflicten…)
- Duizenden kleinere gewapende confrontaties en interventies.
Misschien is ‘nooit meer oorlog’ wat te hoog gegrepen, maar kunnen we niet beginnen met ‘nooit meer liegen’? Zou dat niet mooi staan op een kleurrijk baseballpetje?
(Foto: Shutterstock)
