De Wever in de tang van de socialisten.
Het is erop of eronder voor formateur Bart De Wever. Ten minste, dat is wat men ons doet geloven. Dat we richting eindmeet evolueren, kan je afleiden aan de onderhandelaars-taal die straffer en schaamtelozer is geworden. Vooral de socialisten - meester in ‘sociale' communicatie roepen vanop de barricades. Ze voelen zich in een politieke wurggreep en laten het niet na om dat luid en duidelijk te maken. “We hebben al veel ingeslikt, maar de rekening blijft te eenzijdig. Als dit zo doorgaat, stappen we op.”
Onderhandelen met de handrem op
De Wever mag dan wel de lijnen uitzetten, hij botst bij Vooruit op een muur van weerstand. De socialisten laten zich niet zomaar inpakken en willen harde garanties. Belastingen op de winsten van grote spelers? Ja. Een indexmanipulatie die werknemers benadeelt? Geen denken aan.
Volgens een bron binnen de partij is de sfeer onderhandelbaar, maar de principes niet. “Hoe moeten wij in godsnaam een akkoord dat lonen uitholt en werkloosheidsuitkeringen inperkt verkocht krijgen aan onze achterban? Dat valt niet uit te leggen op ons congres.” De socialisten houden de poot stijf, en dat begint te wringen.
De Wever trekt en duwt
Dat de formateur zijn fiscaliteitsplannen meermaals heeft herschreven, is voor Vooruit geen geruststelling. “Waar hij links wat geeft, neemt hij rechts weer af. Er is geen netto vooruitgang,” klinkt het gefrustreerd. De nieuwe versie van de fameuze supernota zorgde alvast voor gefronste wenkbrauwen. De bevriezing van de uitkeringen, het torpederen van de index en een herberekening die werkgevers 800 miljoen euro bespaart, liggen bijzonder moeilijk. “We moeten oppassen dat we niet te ver in de fuik zwemmen. We staan nu al met één been in de val", aldus de sossen.
Socialistische achterban ruikt onraad
En het begint te rommelen bij de basis. Het ABVV loopt zich al warm om een staking te organiseren, en ook binnen de partij zijn er steeds meer kritische stemmen. De onvrede groeit over het gebrek aan evenwicht in de onderhandelingen. “Als De Wever denkt dat hij ons kan afserveren met een paar symbolische kruimels, heeft hij het mis.”
Op de achtergrond dreigt een scenario waarin de partijtop op een breuk afstevent. “We laten ons niet als stemvee behandelen. Als de onderhandelingen de verkeerde kant opgaan, trekken we de stekker eruit.”
Eindstation: het partijcongres
De sleutel ligt uiteindelijk bij het partijcongres. Zelfs als Rousseau een akkoord weet binnen te rijven, kan de achterban nog steeds roet in het eten gooien. “Als onze leden het verwerpen, is het over en uit.” Vertaald naar het ‘Belgisch’ heet dat : “Democratie”.
(Foto: Gianni Barbieux/Didier Lebrun Photo News)
