Een president die miljarden verdient met crypto, een schoonzoon met omstreden financiële connecties en een Ruslandbeleid dat Moskou ademruimte geeft. Donald Trump noemt zichzelf de meester van de deal. Maar wie verdient eraan, wie betaalt de rekening en geloven ze hem in België nog altijd op zijn woord?
Donald Trump verkoopt zichzelf als de man die de corrupte elite aanpakt, Amerika weer op de eerste plaats zet en deals sluit waar zijn voorgangers alleen van konden dromen. Intussen stapelen de vragen over zijn eigen zakelijke belangen, zijn familie en zijn Ruslandbeleid zich op.
De rode draad is kinderachtig simpel: waar eindigt het publieke belang en waar beginnen de privébelangen van de president en zijn omgeving?
De president verdient, de concurrent klaagt
Gisteren raakte bekend dat Benjamin Greenberg, een aandeelhouder van cryptobedrijf Circle Internet Group, Trump en diens onderneming World Liberty Financial voor de rechter heeft gedaagd. Volgens de aanklacht zouden transacties die verband houden met buitenlandse overheden de president en zijn bedrijf ongrondwettelijk voordeel hebben opgeleverd, ten koste van concurrenten. De zaak verwijst onder meer naar banden met de Verenigde Arabische Emiraten.
En het gaat niet over wat zakgeld. Volgens Reuters rapporteerde Trump over 2025 meer dan 1,4 miljard dollar aan inkomsten uit zijn cryptoactiviteiten. Tegelijk heeft zijn regering het beleid tegenover de cryptosector gewijzigd, wat vragen oproept over mogelijke belangenconflicten.
Trump bouwde zijn politieke merk op als een zakenman die weet hoe je geld verdient. Alleen gelden voor een president andere verwachtingen dan voor een ondernemer. Hij kan zich niet zomaar verantwoorden met de verzekering dat hij een goede deal heeft gesloten: hij moet ook duidelijk maken dat zijn beleid niet wordt gestuurd door zijn eigen portefeuille.
Kushner en de miljoenen uit de Golf
En dan is er Jared Kushner, de ‘ideale schoonzoon’ van Trump en voormalig adviseur in het Witte Huis. De echtgenoot van Ivanka Trump was tijdens de eerste ambtstermijn van zijn schoonvader een belangrijke adviseur, onder meer op het vlak van het Midden-Oosten. Na zijn vertrek uit het Witte Huis richtte hij investeringsfonds Affinity Partners op, dat miljarden uit de Golfregio aantrok. Het Saoedische staatsinvesteringsfonds zegde twee miljard dollar toe.
Vanity Fair publiceerde op 22 oktober een onderzoek waarin wordt beweerd dat de Nederlandse militaire inlichtingendienst MIVD via een Russische hacker screenshots van Kushners iPhone kon inkijken. Daarop zouden onder meer aanwijzingen staan voor omvangrijke financiële transacties en een rekening die verband houdt met de Verenigde Arabische Emiraten, met volgens het tijdschrift meer dan 700 miljoen dollar erop.
Kushner betwist de berichtgeving: allemaal fake. De MIVD geeft geen commentaar op specifieke operaties.
Waar of niet waar, wanneer politieke toegang en grote investeringen elkaar zo dicht naderen, moet de buitenwereld kunnen controleren waar diplomatie eindigt en zakendoen begint.
Poetin krijgt ruimte, Oekraïne wacht op duidelijkheid
En dan is er Trumps Ruslandbeleid, waar we ons vragen bij kunnen stellen. Zijn die twee bezig met een akkoordje onder elkaar? Op 9 oktober kondigde Trump een regeling aan rond Russische dieselleveringen, waarna de Amerikaanse regering tijdelijk bepaalde sancties versoepelde. Trump verdedigde de maatregel als een manier om de energievoorziening te verbeteren en de economische druk te verlichten. Rusland krijgt daardoor wel lekker extra economische ruimte, terwijl de ‘dure’ oorlog tegen Oekraïne voortduurt.
De kritiek komt niet alleen uit Europa. Op 15 oktober drongen 22 Democratische en Republikeinse leden van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden aan op volledige uitvoering van de nieuwe sanctiewetgeving tegen Rusland. Ze vroegen de regering ook om de versoepeling voor Russische diesel weer in te trekken.
Onderhandelen met Moskou is op zichzelf geen probleem. Diplomatie bestaat nu eenmaal uit gesprekken met tegenstanders. De vraag is wat Donald ervoor terugkrijgt, of de afspraken de kans op een duurzame vrede vergroten, en of het wat te maken heeft met de vervelende Amerikaanse tussentijdse verkiezingen die eraan komen – en waarvoor de peilingen niet goed zijn voor Trump.
En België? Geloven we hem nog?
Voor België is Trump geen Amerikaanse curiositeit die we vanop veilige afstand kunnen bekijken. Zijn beslissingen raken aan de NAVO, de oorlog in Oekraïne, de internationale handel en de Europese veiligheid. Als Washington zijn houding tegenover Moskou verandert, moeten Europese landen hun eigen strategische keuzes opnieuw bekijken.
Toch heeft Trump ook hier bewonderaars. Sommigen waarderen zijn harde taal over migratie, zijn aanval op de politieke elite of zijn belofte om de eigen bevolking voorop te stellen. Anderen zien vooral de risico's van zijn onvoorspelbare koers. Wie Trump steunt, is daarom niet automatisch naïef; wie hem wantrouwt, heeft evenmin automatisch gelijk. Maar er is misschien net iets te veel rook om ervan uit te gaan dat er nergens vuur is.
De vraag is wat we precies geloven. Dat hij de Amerikaanse economie wil versterken? Dat hij in onderhandelingen uitsluitend het Amerikaanse belang verdedigt? En dat iedere beschuldiging tegen hem politiek is gemotiveerd?
De drie dossiers zijn niet hetzelfde. De cryptorechtszaak moet haar juridische weg volgen, de beschuldigingen over Kushner vragen om onafhankelijke bevestiging en het Ruslandbeleid moet op zijn aantoonbare gevolgen worden beoordeeld. Ze leggen wel dezelfde kwestie bloot: hoeveel transparantie en verantwoording mag een burger verwachten van een president die macht en ondernemerschap zo schaamteloos met elkaar verbindt?
Trump mag zichzelf blijven verkopen als de meester van de deal. Maar uiteindelijk telt niet hoe luid hij zijn eigen succes aankondigt. Het telt wie eraan verdient, welke afspraken werkelijk zijn gemaakt en wie de gevolgen draagt.
