Oh, wat ben ik toch een vent: Ruben Van Gucht zet zijn bedpartners in druk en Vlaanderen mag zelf detective spelen.
Sommige mannen kopen op hun veertigste een sportwagen. Anderen laten een tattoo zetten of beginnen fanatiek marathons te lopen. En dan is er nog Ruben Van Gucht. Die publiceert de lijst met vrouwen met wie hij "mooie momenten" beleefde in een boek.
Niet minder dan zeventig namen – of toch de initialen ervan – krijgen een ereplaats in ‘De man, het raadsel, het quizboek’. Al blijkt de oplage eigenlijk al achterhaald, want Vlaanderens bekendste dekhengst laat zelf weten dat de teller intussen alweer op 71 staat. Ook dat moest Vlaanderen uiteraard weten.
Volgens Van Gucht is het allemaal geen trofeeënkast. Integendeel. Hij houdt de lijst naar eigen zeggen bij uit respect. "Ik wil die vrouwen niet vergeten", luidt de uitleg. Jawel, wij moesten ook even gaan zitten toen wij het hoorden. Polyamorie heet het excuus, maar in de rij bij de beenhouwer noemen ze het scheefpoeperij.
Vlaanderen mag zelf beginnen puzzelen
De echte stunt zit niet eens in de lijst zelf, maar in het spelletje errond. De lezer krijgt initialen én de woonplaats van elke vrouw voorgeschoteld. De opdracht? “Zoeken maar. Staat ons Simonne erin?”
Vlaanderen mag zich uitleven als amateurdetective. Is V.B. uit W werkelijk Valentine uit Waregem? Schuilt achter C.V.L. uit L inderdaad Charlotte? En wie is toch die mysterieuze I.B.? Sociale media zullen de komende dagen ongetwijfeld overuren draaien.
Van Gucht sust de gemoederen door erop te wijzen dat niemand ooit met zekerheid zal weten over wie het gaat. Behalve de betrokken vrouwen zelf natuurlijk. En daar lijkt hij zich opvallend weinig zorgen over te maken.
Van sportjournalist naar wandelende roddelrubriek
Dat een uitgever graag inspeelt op nieuwsgierigheid is begrijpelijk. Dat een bekende Vlaming daar gretig aan meewerkt eveneens. Maar het blijft een vorm zelfprofilering met een randje. Van Gucht zet zijn liefdeshistoriek - noem het troffeeën -gewoon tussen de kaft van een boek en nodigt hij het publiek uit om mee te gokken.
Uiteindelijk blijft er vooral plaatsvervangende gêne over. Niet omdat iemand een rijk liefdesleven heeft – iedereen doet wat hij.zij wil – maar omdat het een marketinginstrument is. Alsof een lijst met bedpartners anno 2026 nog indruk moet maken. Alsof de inkt die eraan werd verspild niet beter voor iets anders was gebruikt.
Het voelt vooral een beetje zielig. Niet stoer, niet rebels en al helemaal niet spannend. Gewoon een man die zijn eigen scorebord in druk laat verschijnen en daar vervolgens de publiciteit mee opzoekt. We worden er eerlijk gezegd stil van. Rest alleen nog de onvermijdelijke vraag: wanneer verschijnt de update met nummer 72? Want als dit het nieuwe recept voor bekendheid is, dan is de houdbaarheidsdatum ervan al lang verstreken.
(Foto: PD)
