Het begon met een routineonderzoek.
Johan Verminnen heeft in een openhartig gesprek met Radio 2 teruggeblikt op een van de zwaarste periodes uit zijn leven. Bij de 74-jarige zanger werd darmkanker vastgesteld, en op een bepaald moment was hij ervan overtuigd dat hij het niet zou halen.
“Ik heb gedacht: dit is het. Ik ga dood.”
Een telefoontje dat alles veranderde
Het begon met een routineonderzoek van de darmen. Niets bijzonders, dacht Verminnen. Tot de telefoon ging.
Aan de andere kant van de lijn kreeg hij de dringende vraag om nog diezelfde dag naar de oncoloog te komen in het UZ Gent.
De zanger voelde meteen dat het menens was.
“U vertelt mij dat ik kanker heb?”, vroeg hij verbijsterd.
Wat hem nog het meest trof, was dat de medewerkster aan de telefoon zelf in tranen uitbarstte. Op dat moment besefte hij dat de situatie bijzonder ernstig was.
Twaalf uur op de operatietafel
Wat volgde, was een zware operatie die maar liefst twaalf uur duurde.
Pas achteraf hoorde Verminnen van zijn chirurg hoe kritiek zijn toestand werkelijk was geweest.
“Ik dacht dat je uit mijn handen ging glippen”, kreeg hij te horen.
Een zin die binnenkomt als een mokerslag.
Zelfs voor iemand die al een heel leven op het podium heeft gestaan en duizenden mensen heeft ontroerd, blijft zo’n moment rauw en onwerkelijk.
“Geen kattenpis”
Met typische nuchterheid weigert Verminnen zijn ziekte te dramatiseren, maar hij minimaliseert ze evenmin.
“Mijn kankeroperatie was niet de zwaarste, maar het was ook geen kattenpis.”
Meer moet daar eigenlijk niet over gezegd worden.
Andere blik op het leven
De ziekte heeft zijn kijk op het leven fundamenteel veranderd.
Waar veel dingen vroeger vanzelfsprekend leken, ziet hij vandaag elk klein gebaar als een cadeau.
“Ik vind niks nog normaal. Wat mensen voor je doen, zelfs kleine dingen, dat is een godsgeschenk.”
Het zijn woorden van iemand die recht in de ogen van de dood heeft gekeken en met een andere blik is teruggekeerd.
Een getuigenis die raakt
Johan Verminnen toont met zijn eerlijke verhaal hoe hard een kankerdiagnose binnenkomt — niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal.
De angst. De onzekerheid. Het besef dat niets vanzelfsprekend is.
Maar ook de dankbaarheid.
En precies daarom raakt zijn getuigenis zoveel mensen. Omdat achter de bekende artiest plots gewoon een mens zichtbaar wordt. Kwetsbaar, eerlijk en intens dankbaar dat hij er nog is.
(Foto: Jan De Meuleneir/Photo News)
