"Thanks for all the fish" – en daar gaat Zak.
Bijna dertig jaar lang sloeg Zak Starkey de maat bij The Who, maar plots moet hij zijn drumstokjes inleveren. Exit via de achterdeur, met een officiële “veel geluk, vriend” van de overgebleven oude rotten en een zure nasmaak die nog lang zal blijven echoën.
Een exit in mineur
Na bijna drie decennia op de drumkruk heeft The Who besloten: Zak Starkey mag ophoepelen. Niet met een daverend slotakkoord, maar met een Instagrambericht dat leest als een beleefd opgestoken middelvinger. “Zak heeft een prachtige toekomst met andere projecten,” schrijven Pete Townshend en Roger Daltrey, de twee nog rechtopstaande originele bandleden. In muziektermen heet dat een fade-out. In mensentaal: je bent bedankt, maar we zijn je liever kwijt dan drumvast.
De zoon van Ringo, de leerling van Moon, de schaduw van The Who
Zak Starkey (59) is niet zomaar een ingehuurde sessiedrummer. De man draagt muziek in zijn genen, als zoon van Beatle-legende Ringo Starr. Bovendien kreeg hij zijn eerste klappen (letterlijk en figuurlijk) van Keith Moon, de maniakale drumgod van The Who. Volgens de mythe gaf Moon hem geen lessen, maar gooide hij gewoon een drumstel in zijn woonkamer en riep: “Sla erop.” Mission accomplished.
Sinds 1996 zat Starkey op de hotseat bij The Who, als vierde drummer in de rij na het overlijden van Moon, de passage van Kenney Jones en het technisch vuurwerk van Simon Phillips. Maar ondanks die lange staat van dienst bleef hij in de perceptie altijd de invaller. De zoon van. De huurling. De figurant op het podium van twee ego’s die weigeren te stoppen zolang er nog geld en zuurstof is.
Muzikale meningsverschillen en ander relationeel gehakketak
Het rommelde al een tijdje in de coulissen. Vorige maand gonsde het al van de geruchten dat Starkey werd buitengewerkt na onenigheid over zijn drumstijl. Townshend probeerde de storm toen nog weg te wuiven met het soort vage communicatie waar The Who al jaren patent op heeft: “Er zijn persoonlijke communicatieproblemen die we moeten oplossen.” Lees: het botert niet.
Nu blijkt dat de ‘oplossing’ een stille exit was. Of liever: een duwtje richting uitgang met de vraag of Zak zelf niet gewoon vriendelijk kon opstappen. Dat weigerde hij, naar eigen zeggen, omdat hij “van The Who houdt en er nooit mee zou stoppen.” Exit-drummer met gebroken hart.
De schaduw van andere projecten
Volgens Starkey werd zijn vertrek al langer voorbereid door gefluister over zijn ‘gebrek aan exclusiviteit’. De man had namelijk ook andere muzikale avonturen lopen — iets wat rockers van zijn generatie nochtans zelden wordt kwalijk genomen, tenzij je in The Who speelt, blijkbaar. “Dat is altijd zo geweest”, zucht hij. “The Who heeft de afgelopen jaren amper getourd, behalve in 2000 en 2006.”
Dus terwijl Zak zijn tijd vulde met zijprojecten en creatieve zuurstof, nam de band het hem kwalijk dat hij geen standbeeld ging zitten wezen tussen tournees door. Resultaat: rancune en verwijten, die nu leiden tot zijn vervanging door Scott Devours. Een degelijke drummer, maar toch vooral een no-name vergeleken met de zoon van een Beatle.
Afscheidstournee zonder kloppend hart
En dus gaan The Who vanaf augustus op afscheidstournee zonder hun vaste slagwerker. Terwijl fans zich opmaakten voor een laatste staande ovatie voor een band die de soundtrack van minstens drie generaties leverde, wordt er nu gemorreld aan de bezetting. Geen Zak Starkey op het podium, wel een ‘nieuwe’ drummer die haastig wordt klaargestoomd om de beat van "Baba O’Riley" niet te laten ontsporen.
Townshend en Daltrey, beiden 79, lijken intussen meer bezig met erfgoedbeheer dan met eerlijke artistieke keuzes. Starkey? Die likt zijn wonden en post op Instagram dat hij niet vrijwillig is vertrokken. "De leugen is dat ik The Who zelf heb verlaten. Dat heb ik niet gedaan."
The Who eindigt zoals het begon: met veel lawaai en een knal
Ironisch genoeg eindigt het verhaal van The Who bijna zoals het ooit begon: met veel decibels, veel ego's en een drummer die sneuvelt. Alleen was het in 1978 een fatale overdosis die Keith Moon uit de band sleurde. In 2025 is het een clash van artistieke prioriteiten, onuitgesproken wrok en het cynische gemak waarmee rockgroepen hun geschiedenis herschrijven als de biografie al in steen gebeiteld lijkt.
Zak Starkey verdient beter. Maar in de rockwereld van 2025 blijkt trouw vooral iets voor fans. De bandleden zelf? Die slaan liever met de deuren dan met de drums.
(Foto: Mpi04/Capital Pictures/Capital Pictures/Photo News)
