Hoeveel is één plus één, als het sterren zijn?
De grootste Franstalige zangeres ter wereld gaat winkelen in Brussel. Dat zegt iets over allebei, en over waar Franstalige pop vandaag gemaakt wordt.
‘Le Parisien’ schrijft dat Stromae te horen zal zijn op het nieuwe album van Céline Dion. Hij zou zowel de tekst als de muziek van het nummer geschreven hebben, en het zou een van de singles worden. Volgens diezelfde krant behoort een samenwerking met Angèle eveneens tot de mogelijkheden.
Geen van beide kampen heeft dat bevestigd, dus behandel het als wat het is: een goed onderbouwd bericht, geen persmededeling.
Waar Dion vandaan komt
Op 12 september staat Céline Dion voor het eerst sinds jaren weer een volledige avond op een podium.
Ze speelt tien concerten in Paris La Défense Arena in Nanterre, elke woensdag en zaterdag, van 12 september tot en met 14 oktober. De vraag was zo groot dat er intussen tien extra data zijn bijgekomen in mei 2027.
Die aankondiging deed ze op 30 maart, haar achtenvijftigste verjaardag, met een lichtshow op de Eiffeltoren waarop haar songtitels voorbijkwamen en de boodschap stond dat Parijs klaar was. Zelf was ze er niet bij; ze sprak via een videoboodschap, waarin ze zei dat ze zich sterk voelt, veel zingt en zelfs weer wat danst.
Dat is geen gewone comeback. Eind 2022 maakte Dion bekend dat ze lijdt aan het stiff-person syndroom, een zeldzame neurologische aandoening die zware spierkrampen veroorzaakt en haar stem en beweging rechtstreeks raakt. Haar tournee werd afgelast, ze verdween uit beeld, en in 2024 verscheen een documentaire waarin ze zich toonde zoals ze op dat moment was. Haar enige publieke optreden in die jaren was de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Parijs, waar ze vanuit de Eiffeltoren L'hymne à l'amour van Edith Piaf zong, in de stromende regen.
Daarnaast werkt ze al meer dan een jaar in Palm Studios in Las Vegas aan een Franstalig album, dat volgend jaar moet verschijnen. Zes nummers zouden klaar zijn.
Waar Stromae vandaan komt
Paul Van Haver begon in 2009 met Alors on danse, een nummer dat op een middag in elkaar leek gezet en dat vervolgens heel Europa platlegde. Racine Carrée uit 2013 maakte hem wereldberoemd: Papaoutai over een afwezige vader, Formidable over een dronken man op straat, Tous les mêmes over de oorlog tussen mannen en vrouwen. Meezingers met een bodem die je pas bij de derde beluistering ziet.
Daarna kwam de klap. De wereldtournee liep in 2015 vast: uitputting, een zware reactie op medicatie tegen malaria, en een lichaam dat niet meer meewilde. Stromae verdween jarenlang. Hij bouwde ondertussen aan zijn modemerk Mosaert en bleef muziek maken voor anderen, maar het podium liet hij links liggen.
Zijn terugkeer, begin 2022, was een van de merkwaardigste momenten uit de recente popgeschiedenis. Midden in het Franse avondjournaal, aan de nieuwstafel, begon hij te zingen: L'enfer, een nummer over zelfmoordgedachten. Miljoenen mensen kregen dat zonder waarschuwing over zich heen. Daarna volgde het album Multitude.
En in 2023 moest hij opnieuw stoppen: concerten afgelast, om voor zijn gezondheid te zorgen.
Waarom die twee elkaar begrijpen
Zet die twee levenslijnen naast elkaar en je ziet waarom dit meer is dan een commerciële zet.
Hier ontmoeten twee mensen elkaar die op het toppunt van hun carrière moesten stoppen omdat hun lichaam het niet meer aankon, die daar publiekelijk over spraken op een moment dat het nog niet gebruikelijk was, en die daarna alleen zijn teruggekeerd op hun eigen voorwaarden. De ene met tien avonden in Parijs in plaats van een wereldtournee. De andere met een lied in een televisiejournaal in plaats van een radiocampagne.
Het is bovendien niet onbelangrijk dat Stromae zelden voor anderen schrijft. Hij is een schrijver en producer die zijn materiaal doorgaans voor zichzelf houdt. Als hij één nummer volledig uit handen geeft, zegt dat iets over wie het krijgt.
De vraag die telt: wie past zich aan?
Interessanter dan het nieuws zelf is de vraag hoe zo'n nummer klinkt.
Stromae schrijft zwarte teksten op muziek waarop je danst. Hij houdt van dubbele bodems, van ironie, van een refrein dat vrolijk klinkt tot je de woorden hoort. Dion daarentegen heeft de grootste stem van haar generatie en een repertoire dat recht op het gevoel afgaat, zonder omweg en zonder ironie.
Twee manieren van werken die elkaar makkelijk kunnen bijten. Ofwel schrijft Stromae naar haar toe en levert hij een groot, oprecht lied waarin die stem alle ruimte krijgt. Ofwel trekt hij haar naar zijn kant en zingt Dion voor het eerst iets met een dubbele bodem eronder.
Die tweede optie zou spannender zijn. Voor iemand die een halve eeuw lang alles met volle overtuiging heeft gezongen, is een lied dat niet zegt wat het lijkt te zeggen het enige wat ze nog niet gedaan heeft.
Het grotere plaatje
De grootste Franstalige zangeres ter wereld maakt een Franstalig comebackalbum, en gaat daarvoor winkelen in België. Stromae voor de tekst en de muziek. Angèle, uit Ukkel, mogelijk voor een duet.
Dat is geen toeval. De motor van de Franstalige pop draait al een jaar of tien voor een flink stuk in Brussel: Stromae, Angèle, Damso, Roméo Elvis, Lous and the Yakuza. Parijs blijft de markt, maar het materiaal komt steeds vaker van hier.
Voor een land dat zich graag beklaagt over zijn eigen taalgrens is dat een aangename ironie. Onze bekendste culturele exportproducten van dit moment zingen in het Frans, komen uit Brussel, en worden nu ingehuurd door Québec.
Het album wordt volgend jaar verwacht. De concerten in Parijs zijn uitverkocht.
(Foto: YouTube/BOUCHEZBEN/ Photonews)
