“Even wat rechtzetten.”
Ergens – tussen het leven, de liefde en de lucht van nostalgie – kijkt Bart Kaëll terug.
Niet op een carrière, niet op applaus of glitter, maar op iets wat veel gewoner is en tegelijk veel zeldzamer: samenleven. Met Luc Appermont. Al decennia een duo. Twee mensen die niet bezig waren met hoe het eruitzag, maar met hoe het voelde.
Want er deden verhalen de ronde, zegt Bart.
Niet zomaar roddels, nee — de soort die zichzelf voortplanten als schimmels in een kelder zonder licht.
Wie verzint dit?
Mensen zijn dol op verhalen waarin anderen zich verstoppen. Ze maken er een sport van om geheimen te verzinnen waar geen geheimen zijn. Maar Bart zegt het helder, met die glimlach die niet om toestemming vraagt: “Allemaal onzin.” Hun relatie was nooit een act. Nooit een schaduwspel voor de buitenwereld. Ze hebben hun geluk niet verstopt, zegt hij. Waarom zouden ze? Ziezo dat is eindelijk opgeklaard, toch? Ze leefden gewoon, zoals mensen doen die van elkaar houden en af en toe de was vergeten in de machine.
Roddels
Toch bleven de geruchten maar draaien, als een plaat die blijft hangen. “Ze zouden zogezegd in een vliegtuig gezeten hebben,” vertelt Bart. Luc achteraan, hij vooraan,
zodat niemand zou merken dat ze samen waren. Een script waar zelfs een B-regisseur voor zou bedanken.
“Dat hebben we nooit gedaan,” zegt hij droog.
Een zinnetje dat tegelijk ontmaskert en ontwapent.
En dan dat andere verhaal, dat van het hotel in Tenerife. Verschillende verdiepingen, stiekeme ontmoetingen op de trap. Alsof het een scène was uit een slechte telenovela met te felle belichting en te weinig geloofwaardigheid. Bart lacht. “Natuurlijk niet,” zegt hij. Waarom zou je door trappenhuizen sluipen als je ook gewoon samen kunt ontbijten?
De waarheid is minder spannend, maar veel mooier.
Twee mensen, een huis, wat muziek, stilte op zondagochtend. Geen theater. Geen rookgordijn. Alleen het leven zoals het is — met kruimels op tafel, honden op de zetel en de zon die schuin binnenvalt.
Jawel: terwijl de wereld zich afvroeg waar ze zich verstopten,
waren Bart en Luc gewoon thuis. Aanwezig, maar onzichtbaar voor wie liever verzinsels zag.
(Foto: Xavier Piron/Photo News/Photo News)
