Er zijn van die momenten waarop je denkt: het internet is een fascinerende plek. Oorlog, crisis, geopolitiek gedoe… en toch slagen we er collectief in om ons massaal druk te maken over… een topje op televisie.
Dat is exact waar Laura Tesoro de voorbije weken tegenaan liep. Tijdens de blind auditions van The Voice van Vlaanderen ging het plots minder over zangtalent en meer over… haar decolleté. Prioriteiten, iemand?
Tesoro leverde nochtans gewoon een winnaar af in het vorige seizoen. Dat zou je denken het gespreksonderwerp is. Maar nee. De kijker had andere zorgen.
De outfit van Laura. Ontworpen door modeontwerper Nicky Vankets, nota bene. Niet de eerste de beste dus. Maar blijkbaar is dat detail minder relevant dan hoeveel centimeter stof er precies waar zat.
Laura zelf heeft er op zich geen probleem mee dat haar look besproken wordt. Dat hoort er nu eenmaal bij. Wat haar wél stoort, is de verhouding.
“Serieus,” klinkt het in ‘Nina’, “is wat ik draag op tv écht belangrijker dan wat er in de wereld gebeurt?”
Een terechte vraag. Eentje waar opvallend weinig mensen spontaan een antwoord op hebben.
Wat Tesoro vooral raakt, is niet zozeer de aandacht zelf, maar wat erachter zit. Want zodra een vrouw zich zelfzeker toont — en ja, dat mag blijkbaar ook in een outfit zitten — is het oordeel vaak snel geveld.
Diva. Aandachtzoeker. Of, als het internet helemaal op dreef komt: iets nog minder flatterends. Alsof zelfvertrouwen bij vrouwen nog altijd een soort vergunning nodig heeft.
“Waarom is het zo moeilijk om te aanvaarden dat ik geen zestien meer ben?”, vraagt ze zich af. Een terechte bedenking. Want ergens lijkt het alsof het publiek haar nog altijd ziet als “dat meisje van toen”, en alles wat daar van afwijkt meteen commentaar uitlokt.
En ja, Tesoro is ook niet naïef. Ze geeft zelf toe: mocht iemand anders zo’n top dragen, zou ze ook kijken. Dat is menselijk.
Maar — en daar zit het verschil — kijken is niet hetzelfde als meteen je mening als een soort nationale mededeling de wereld in te sturen.
Vooral niet wanneer die mening vooral neerkomt op: dit kan niet, dit mag niet, dit hoort niet. En laat dat nu net zijn waar het schoentje wringt.
Wat haar misschien nog het meest stoort, is wie zich geroepen voelt om die mening te geven. “Het is niet aan mannen om te beslissen wat een vrouw draagt,” zegt ze. En daar zit weinig nuance in. Duidelijk, rechttoe rechtaan.
Niet omdat mannen geen mening mogen hebben — voor alle duidelijkheid — maar omdat het vaak niet bij een mening blijft. Het wordt al snel een oordeel. Een norm. Iets dat bepaalt wat “kan” en wat niet. En dat begint stilaan een beetje… vermoeiend te worden.
Tesoro zelf houdt het uiteindelijk vrij simpel. Ze vroeg aan twee mensen wat ze van haar outfit vonden: haar vriend en haar mama.
Beide antwoorden: klassevol. Niet overdreven. Niet vulgair. En dat is voor haar voldoende. De rest? Internetruis.
