Wat doe je met 3.000 plakboeken vol naaktfoto’s, expliciete dagboeken en zorgvuldig genoteerde slaapkameravonturen van een van de meest beruchte playboys uit de 20ste eeuw?
Volgens Crystal Hefner is het antwoord simpel: níét digitaliseren, níét publiceren en al zeker niet “per ongeluk” laten lekken.
De weduwe van Hugh Hefner is naar de rechter gestapt om te voorkomen dat het privé-archief van de overleden Playboy-oprichter openbaar wordt gemaakt. En wat daarin zit, is volgens haar allesbehalve onschuldig.
3.000 plakboeken. En dat is nog maar het begin.
Hefner, die in 2017 overleed, hield blijkbaar niet alleen van zijde lakens en konijnenlogo’s, maar ook van documenteren. In duizenden plakboeken en dagboeken zou hij minutieus hebben bijgehouden met wie hij het bed deelde, wat daar precies gebeurde en wie wat deed.
Crystal stelt dat de collectie niet alleen expliciet is, maar ook potentieel verwoestend. Volgens haar bevat het archief zelfs naaktfoto’s van minderjarige meisjes. Een beschuldiging die de zaak meteen een heel andere lading geeft.
Van directeur tot buitengezet
Ironisch genoeg was Crystal zelf tot voor kort directeur van de stichting die het erfgoed van Hefner beheert. Tot ze vragen begon te stellen over de inhoud van de kluizen. Kort daarna werd ze ontslagen.
Intussen is de stichting bezig met het digitaliseren van het archief. En daar wringt het schoentje. Crystal vreest dat één lek, één hack of één “oeps” duizenden levens kan beschadigen. Volgens haar gaat het hier niet om cultuur, kunst of historisch erfgoed, maar om privacy en burgerrechten.
“Vrouwenlichamen zijn geen eigendom. Geen verzamelobjecten. Geen museumstukken,” liet ze optekenen.
De schaduw van Playboy
Het blijft een wrang verhaal. Playboy bouwde decennialang een imperium rond glamour, sensualiteit en vrijheid. Maar waar eindigt vrijheid en begint exploitatie?
Crystal was de derde en laatste echtgenote van Hefner. In haar memoires gaf ze al toe dat ze nooit echt verliefd op hem was. Nu lijkt ze zich op te werpen als beschermer van de vrouwen die ooit deel uitmaakten van zijn wereld.
Of dit een strijd om principes is, een juridisch machtsspel of een combinatie van beide, zal de rechtbank moeten uitmaken.
Maar één ding is zeker: als die kluizen ooit écht opengaan, dan zal dat geen nostalgisch tripje door de jaren zeventig worden.
Dat wordt een aardverschuiving.
