Dominique De Groen schreef een roman over een verdwenen Britney Spears-dubbelgangster, en het werd een van de opvallendste Vlaamse boeken van het jaar. Corpus Britney, haar debuut als romancier, staat op de longlist van de Boekenbon Literatuurprijs. Op 21 oktober wordt bekendgemaakt of het boek ook de shortlist haalt.
De dichteres, geboren in 1991, bouwde met de bundels Shop Girl, Sticky Drama, Offerlam en SLANGEN een reputatie op als scherpe stem die consumptie, internet en kapitalisme fileert. Ze won onder meer de Jan Campertprijs en de Cultuurprijs van de Stad Gent. In maart verscheen bij het Gentse Het Balanseer haar eerste roman, een boek van meer dan vierhonderd bladzijden dat zich niet bepaald gewillig in één genre laat proppen.
Een detective op zoek naar Bella Goth
Het verhaal begint bij een verdwijning. Bella Goth, een actrice in goedkope horrorfilms die als twee druppels water op Britney Spears lijkt, lost na een opname op in rook. De paranormaal begaafde detective Malayney Melkzuur uit Glasgow gaat naar haar op zoek en volgt een spoor dat over continenten en eeuwen loopt: van het industriële Glasgow en de eerste stille films in Los Angeles tot de tabaksplantages van de koloniale tijd en een digitale wereld die gaandeweg echt blijkt te zijn.
Dieren en planten praten, tijdportalen gaan open en vervloekingen werken door. Wie vroeger uren van zijn leven aan The Sims heeft geschonken, herkent de naam Bella Goth meteen. Zo heet het personage dat in het spel spoorloos verdween en waarover spelers al twee decennia theorieën verzinnen.
De Groen schrijft in lange, weelderige zinnen vol internettaal, tienertaal, merknamen en eindeloze opsommingen. Dat maakt het boek soms overweldigend en recensenten wijzen erop dat de lezer af en toe de draad kan kwijtraken. Toch overheerst de bewondering. De Lage Landen noemt het een pop-poëtisch meesterwerk, de Gentse bibliotheek spreekt van een fameuze parel en het literaire tijdschrift DW B schrijft dat het boek hoog mikt en raak schiet.
Britney als symbool
De titel verwijst naar Corpus Christi, het lichaam van Christus, en dat is niet toevallig. De Groen gebruikt Britney Spears als symbool voor de ster als product: een lichaam dat door een industrie wordt gebruikt, gekopieerd en uiteindelijk uitgeput.
Rond die figuur bouwt ze een verhaal over de manier waarop kapitalisme mensen, landen en beelden opslorpt, van de tabaksplantages uit het verleden tot de algoritmes die vandaag mee bepalen wat we te zien krijgen. Ook heksenjachten keren telkens terug, terwijl magie in het boek een vorm van verzet wordt tegen een wereld die alles wil berekenen.
Toch is Corpus Britney geen pamflet van vierhonderd bladzijden geworden. De Groen kan de oppervlakkigheid van de popcultuur bekritiseren en er tegelijk zichtbaar plezier aan beleven. Glitter, kitsch en nostalgie krijgen dus gewoon een plaats naast kolonialisme, kapitalisme en uitbuiting.
Een recensent vergeleek het boek zelfs met De Kapellekensbaan van Louis Paul Boon, maar dan eerder als een Bacardi Breezer dan als een kom mortel. En eerlijk: veel Vlaamser én vreemder gaan we die vergelijking vandaag waarschijnlijk niet meer krijgen.
Literatuur voor de MTV- en Sims-generatie
Misschien zit daar ook de grootste charme van Corpus Britney. De wereld van mensen die opgroeiden met Britney op MTV, The Sims op de familiecomputer en later eindeloos scrollen op een smartphone wordt niet vanop veilige literaire afstand bekeken. De Groen trekt die hele popculturele rommelkamer gewoon haar roman binnen.
Daarmee komen Britney Spears, computerspelletjes en internettaal plots naast koloniale geschiedenis, kapitalisme en literatuur te staan. Of je daar vierhonderd pagina's lang probleemloos in meegaat, is een andere kwestie. Maar een doorsnee Vlaamse roman kun je Corpus Britney moeilijk noemen.
Of de jury van de Boekenbon Literatuurprijs er even enthousiast over is, weten we snel. Op 21 oktober wordt de shortlist bekendgemaakt. De winnaar volgt op 25 november.
(Foto: Instagram)
