In Château Planckaert zien we een andere kant van Junior Planckaert dan de vrolijke sfeer rond het familieproject doet vermoeden. Achter de schermen blijft de jongste Planckaert worstelen met de zware nasleep van zijn motorongeval, en dat al vier jaar lang.
Zijn knie, ooit het begin van alle ellende, blijft hem genadeloos in de steek laten. Operatie na operatie, herstel na herstel… maar echt beter wordt het maar niet. En terwijl de rest van de familie bouwt, fietst en vooruitgaat, lijkt Junior vooral stil te blijven staan.
In de reeks is hij opvallend eerlijk over de mentale tol. Geen opgewekte reality-tv-glimlach, maar een jongen die vastzit in zijn eigen lichaam. “Mijn gedachten zitten 24/7 bij mijn knie”, klinkt het.
Elke pijnscheut wordt een alarmsignaal in zijn hoofd. Wordt het weer erger? Moet er opnieuw een dokter aan te pas komen? Het soort innerlijke monoloog waar niemand op zit te wachten, maar die bij hem ondertussen dagelijkse kost is geworden.
Familie ziet het gebeuren
Ook thuis wordt de situatie steeds moeilijker te negeren. Vader Eddy en moeder Christa kijken toe hoe hun zoon mentaal en fysiek blijft worstelen. “Dat is triestig”, klinkt het bij Eddy, die vooral wil dat Junior eindelijk opnieuw kan doen wat hij wil, in plaats van constant afgeremd te worden.
Wat misschien nog het hardst binnenkomt, is zijn eigen houding tegenover hulp. Junior geeft toe dat hij niemand wil belasten met zijn problemen. Hulp vragen voelt voor hem als falen. “Dan ben ik zwak”, zegt hij eerlijk. Niet omdat iemand dat zegt, maar omdat hij het zelf zo ervaart.
“Mijn spiermassa is een ramp. Tien weken lang sukkelen, dat begint door te wegen. Ik moet veel geduld hebben”, klinkt het. “Mijn gedachten zitten 24/7 bij mijn knie. Ik kan niet meer genieten van iets anders.”
Zijn broer Francesco probeert hem ondertussen moed in te spreken. “Het gaat in orde komen, maar je moet geduld hebben. Je zit nog in de fleur van je leven.”
Nieuwe ingreep
Intussen liet Junior via Instagram weten dat hij opnieuw een knieoperatie heeft ondergaan.
