Vijf euro en een wereld van schaamte.
Er zijn van die momenten waarop de beschaving even pauze neemt. En er alleen nog een open autoraam overblijft, een briefje van vijf euro tussen twee vingers en een vraag die ruikt naar rioolwater.
De dochter van Kürt Rogiers fietste naar huis. Gewoon, zoals jonge mensen dat doen: trappen, denken, muziek in het hoofd, wind door het haar. Tot er plots een auto naast haar komt rijden. Raam naar beneden. Bestuurder in praatmodus. Vijf euro omhoog gehouden alsof het een visvergunning is.
“Hoeveel moet het kosten?”
En plots is de straat geen straat meer. Maar een plek waar een meisje thuiskomt met iets dat je niet ziet maar wel voelt: schrik, walging, ongeloof.
Feminisme begint thuis
Rogiers zelf groeide op met een eenvoudige regel van zijn moeder: behandel elke vrouw als een lady. Niet revolutionair. Gewoon basisbeschaving.
Maar zijn dochters – Lola (bijna 21) en Merlijn (bijna 18) – herinneren hem eraan dat die les nog altijd niet overal is doorgedrongen. Ze nemen de trein. Ze fietsen. Ze bewegen zich door de stad zoals iedereen. En worden geregeld aangesproken door jongens die denken dat bravoure een compliment is.
Soms blijft het bij stoere praat. Soms zakt het niveau nog een paar verdiepingen lager.
De straat is nog altijd een test
Het verhaal past pijnlijk goed in een realiteit die ook door Soundos El Ahmadi onlangs werd benoemd: vrouwen voelen zich nog altijd niet vanzelfsprekend veilig op straat.
Internationale Vrouwendag mag dan net voorbij zijn, de praktijk blijkt minder feestelijk.
Want ergens rijdt er nog altijd een auto rond waarin iemand denkt dat vijf euro een gesprek kan beginnen. En dat een meisje op een fiets daar de prijs bij hoort te zeggen.
De beschaving is soms een dun laagje lak. Eén open autoraam en je ziet weer wat eronder zit.
