België beleefde deze week iets wat vroeger simpelweg bekend stond als: “mooi weer.” Vandaag heet dat blijkbaar “een brutale herinnering aan de klimaatapocalyps.”
Zodra het kwik richting 30 graden kruipt, verandert een deel van de media namelijk spontaan in een soort permanente noodzender. Deze keer was het de VN-klimaattopman Simon Stiell die volgens HLN “alarm slaat” over de hitte in Europa. Niet zomaar warm weer dus, maar een existentiële waarschuwing voor de mensheid. Het begint stilaan voorspelbaar te worden.
Er is tegenwoordig bijna geen weerfenomeen meer mogelijk zonder dat ergens een expert, een VN-functionaris, een klimaatorganisatie of een wetenschapper plots opduikt om uit te leggen dat dit allemaal een “duidelijke waarschuwing” is.
Warm? Klimaatverandering. Droogte? Klimaatverandering. Regen? Klimaatverandering. Storm? Klimaatverandering.
Over drie weken valt er ergens een agressieve duif uit een boom en HLN interviewt waarschijnlijk een gedragsexpert over de impact van fossiele brandstoffen op vogels met mentale problemen.
Het frappantste aan zulke artikels is ondertussen niet eens meer de inhoud, maar de constante dramatische framing. “Brutale herinnering.” “Alarm slaan.” “Verslaving aan fossiele brandstoffen.” Dat leest minder als nieuws en meer als een trailer van een dystopische Netflixreeks.
Nu goed: natuurlijk verandert het klimaat. En waarschijnlijk spelen menselijke uitstoot en ontbossing daar een rol in. Alleen lijkt het alsof media tegenwoordig élke warme dag onmiddellijk moeten brengen alsof Europa binnen twee weken verandert in Mad Max met zonnepanelen.
Terwijl de gemiddelde Belg op datzelfde moment gewoon een short aantrekt, zijn barbecue afstoft en denkt: “Eindelijk eens goed weer.”
Dat spanningsveld begint steeds groter te worden. Veel mensen geloven perfect dat het klimaat verandert, maar tegelijk voelen ze ook dat ze permanent emotioneel gemanaged worden via alarmkoppen. Alles moet dringend, historisch, extreem, zorgwekkend of ongezien zijn.
En dat is ergens ironisch. Want hoe harder media blijven roepen dat élke zonnige dag een “brutale waarschuwing” is, hoe groter de kans dat mensen uiteindelijk compleet afhaken. Een rookalarm dat constant afgaat, negeer je op den duur ook.
Wat HLN trouwens slim doet, is records altijd zo groot mogelijk brengen. “Warmste mei-dag ooit”, “recordtemperaturen”, “ongezien warm”… Alleen vergeten veel lezers dat zulke records vaak gebaseerd zijn op specifieke meetpunten, beperkte periodes of zeer technische definities. Of anders gezegd: overal valt er wel ergens een dagrecord te plukken.
Dat maakt het niet minder warm, maar het toont wel hoe media graag maximale emotionele impact zoeken.
En ergens is dat misschien het échte klimaatfenomeen van deze tijd: niet de warmte zelf, maar de complete verslaving van media aan permanente urgentie. Want als het morgen twee weken regent, krijgen we waarschijnlijk gewoon: “Experten waarschuwen voor gevaarlijke neerslagextremen ten gevolge van de door de mens veroorzaakte klimaatverandering."
