Speurders zetten een massale DNA-operatie op om na 30 jaar eindelijk te achterhalen wie Kim en Ken Heyrman en Tania Van Kerkhoven doodde — maar niet iedereen op de lijst weet al dat hij in beeld is.
Het is een dossier dat al decennia in de Belgische misdaadgeschiedenis blijft etteren. Drie slachtoffers, drie dossiers, en één mogelijk verband dat nu tot een alles-of-niets-operatie leidt.
In Antwerpen start de Federale Gerechtelijke Politie een nieuw en bijzonder breed DNA-onderzoek naar de moorden op Kim en Ken Heyrman en Tania Van Kerkhoven. In totaal zullen ongeveer 2.000 mannen worden opgeroepen om DNA af te staan.
Een laatste grote gok in een zaak die maar niet wil oplossen.
Eén spoor dat drie moorddossiers aan elkaar hangt
De doorbraak kwam er niet via een bekentenis of een nieuwe getuige, maar via iets veel technischer: een DNA-link tussen meerdere oude dossiers.
In 2025 werd al een opsporingsbericht verspreid rond de moord op Tania Van Kerkhoven in 1993. Tijdens dat onderzoek doken genetische verbanden op met twee andere zedenzaken. Later volgde ook een link met het dossier van Kim en Ken Heyrman, die in 1994 verdwenen in de buurt van het Sportpaleis.
Plots waren het geen losse dossiers meer, maar één mogelijk cluster van geweld dat al meer dan dertig jaar wacht op een naam.
148 tips, 2.000 namen
De oproep in de media leverde 148 tips op. Daaruit - in combinatie met dossieranalyse - stelde de Federale Gerechtelijke Politie een lijst op met ongeveer 2.000 namen.
Volgens het parket gaat het om mannen die in aanmerking komen voor een DNA-vergelijking met het spoor dat werd aangetroffen.
En opvallend: niet iedereen op die lijst weet al dat hij erop staat.
“Wie weigert, kan gevolgen ondervinden”
De geselecteerden krijgen een brief met een uitnodiging om een DNA-staal af te staan. In principe gebeurt dat vrijwillig, maar volledig vrijblijvend is het niet.
Wie niet ingaat op de oproep, kan uiteindelijk onder druk worden gezet.
Y-chromosoom als familieketting
Omdat het mogelijk is dat de dader intussen overleden is, wordt ook een verwantschapsonderzoek in de mannelijke lijn uitgevoerd. Via het Y-chromosoom kunnen speurders familiebanden opsporen en zo indirect naar een verdachte werken.
Niet alleen de mogelijke dader, maar ook zijn familie kan dus plots in beeld komen.
Eerste ronde leverde niets op
In een eerste fase werden al 118 DNA-stalen onderzocht. Resultaat: geen enkele match met de sporen uit de dossiers.
De stalen werden vernietigd, maar het onderzoek wordt nu opnieuw opgeschaald. Een nieuwe groep van ongeveer honderd mannen wordt eerst getest, waarna verdere selectie volgt.
Omdat 2.000 stalen in één keer analyseren praktisch onhaalbaar is, gebeurt het onderzoek in fases.
Geen garantie op een doorbraak
Dergelijke massale DNA-operaties hebben in het verleden wel eens tot een doorbraak geleid, maar even vaak ook niet.
Speurders hopen op een scenario zoals in eerdere cold cases waar één onverwachte match na jaren stilte alles in beweging zette.
Maar even goed kan dit de laatste grote poging zijn voordat het spoor definitief doodloopt.
Dertig jaar later blijft één vraag overeind
Wat er in 1993 en 1994 precies gebeurde, blijft tot vandaag onduidelijk. Wat wel zeker is: de speurders zetten nu alles op alles om eindelijk een naam te kleven op een dossier dat al drie decennia openligt.
En ergens in België zit mogelijk iemand die daar binnenkort een brief over in de bus krijgt — zonder te weten dat hij al jaren in het vizier van het onderzoek stond.
(Foto: PD-AI)
